สู้ถานซวงซวงไม่ได้เลย ดังนั้น นางยอมให้ถานซวงซวงเข้าบ้าน แต่ไม่ขอมีองค์หญิงอันธพาลแบบนี้อยู่ใกล้ตัวอีก
“องค์หญิง” ถานซวงซวงก้มหน้า เสียงของนางฟังดูน่าสงสาร ทำให้คนเห็นใจ “ข้ารู้ว่าท่านแค้นที่ข้า
แย่งอวี้เฉินจากท่านไป แต่ข้าพูดคุยกับอวี้เฉินแล้ว ต่อไป…ข้าจะไม่ครอบครองความรักของเขาไว้เพียงผู้เดียว ขอองค์หญิงอย่าเอาเรื่องคนในจวนเสนาบดีอีกเลยได้หรือไม่เพคะ”
หลิ่วฮูหยินรีบจับมือของถานซวงซวงไว้ นางรู้สึกปวดใจ
“ซวงซวง เด็กคนนี้ช่างจิตใจงามนัก แบบนี้เจ้าคงเป็นทุกข์สินะ”
ถานซวงซวงส่ายหน้าทั้งสีหน้าซีดๆ แล้วยิ้ม “ท่านป้าหลิ่ว ซวงเอ๋อร์ไม่ทุกข์หรอก ผู้ชายควรมีหลายเมีย ซวงเอ๋อร์จะเรียกร้องให้เป็นผัวเดียวเมียเดียวไปตลอดชีวิตได้อย่างไร หากอวี้เฉินมีผู้หญิงหลายๆ คน ก็คงช่วยให้สกุลหลิ่วมีลูกมีหลานมากมาย ซวงเอ๋อร์ชอบให้เป็นแบบนี้มากกว่า จะทุกข์ใจได้อย่างไรเจ้าคะ”
“เจ้าก็แค่ปลอบใจข้าเท่านั้น เจ้าจะไม่ทุกข์ใจได้อย่างไร ไม่มีหญิงคนไหนอยากแบ่งปันผู้ชายกับคนอื่นหรอก แต่เจ้าทำเพื่ออวี้เฉินได้ขนาดนี้ แสดงว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่รักอวี้เฉินด้วยใจจริง” หลิ่วฮูหยินตบมือของถานซวงซวงเพื่อปลอบใจ นางยิ้มให้ “เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะให้มีการสู่ขอและแต่งงานอย่างสมเกียรติเพื่อรับเจ้าเข้าบ้านสกุลหลิ่ว”
คำพูดนี้ นางจงใจพูดให้เฟิงหรูชิงได้ยิน
เฟิงหรูชิงรักอวี้เฉินขนาดนี้ นอกจากเรื่องอนุแล้ว เรื่องอื่นๆ นางล้วนเชื่อฟังหลิ่วฮูห
