ฟังข้า พวกเจ้าต้องได้กินแน่นอน ไม่แน่ว่าพวกเจ้าอาจได้ของกินเพิ่มด้วย”เฟิงหรูชิงยิ้ม“อู๊วๆ” หมาป่าสีขาวเห่าอยู่ข้างๆ ถ้าเทียบกับการเป็นพ่อบ้านแล้ว สิ่งที่มันชอบมากกว่า…คือการได้ของกินเพิ่ม“เจ้าพาพวกเขาไปที่เขาท้ายจวน แล้วให้ลิงสี่แขนสอนวิธีการปลูกยาวิเศษให้พวกเขาด้วย”เฟิงหรูชิงเอามือลูบคางเบาๆ ตอนนี้จวนองค์หญิงมีสัตว์วิเศษเพียงพอแล้ว นางควรสอนวิธีปรุงอาหารบำรุงสุขภาพให้แก่ลิงสี่แขนสักทีเพราะว่า…การปรุงอาหารบำรุงสุขภาพไม่เหมือนการปลูกยาวิเศษ ต้องหยิบจับอุปกรณ์ทำครัว ผู้ที่ทำภารกิจนี้ได้ มีเพียงลิงสี่แขนเท่านั้น“ไม่รู้ว่าเมื่อไรกั๋วซือจะกลับมา”หญิงสาวถอนหายใจ นางมองดูจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า ราวกับเห็นชายที่ท่าทีเย็นชาไร้อารมณ์แบบผู้บำเพ็ญพรตบนฟากฟ้ายามค่ำคืนทั้งๆ ที่กั๋วซือพูดไว้ว่าจะไปแค่เดือนเดียวแต่เหตุใดจนบัดนี้…ยังไม่กลับมานางอยากนอนกับเขา จะทำอย่างไรดี…ยามราตรีอันเงียบสงัดแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทะลุเรือนยอดไม้อันหนาทึบ ตกกระทบลงบนชุดสีขาวราวหิมะของชายผู้หนึ่ง เขาดูราวกับเทวดามาจากสวรรค์ ไม่เกลือกกลั้วโลกีย์ ประหนึ่งเป็นบัวขาวไม่เปื้อนเปรอะโคลนตม งามเกินกว่าจะจินตนาการได้แต่ว่า…สีหน้าของเขา ไม่ได้เรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนที่เคย แต่มีท่าทีเหยียดๆ ราวกับคนทั้งหลายในโลกนี้ไม่มีใครอยู่ในสายตาของเขา“ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้า”จู่ๆ เสียงหัวเราะที่น่าฟังก็ดังมาจากด้านหลังและมีเสียงงึมงำ “หนานเ
