ทั้งๆ ที่กั๋วซือพูดไว้ว่าจะไปแค่เดือนเดียวแต่เหตุใดจนบัดนี้…ยังไม่กลับมา
นางอยากนอนกับเขา จะทำอย่างไรดี
…
ยามราตรีอันเงียบสงัด
แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทะลุเรือนยอดไม้อันหนาทึบ ตกกระทบลงบนชุดสีขาวราวหิมะของชายผู้หนึ่ง เขาดูราวกับเทวดามาจากสวรรค์ ไม่เกลือกกลั้วโลกีย์ ประหนึ่งเป็นบัวขาวไม่เปื้อนเปรอะโคลนตม งามเกินกว่าจะจินตนาการได้
แต่ว่า…
สีหน้าของเขา ไม่ได้เรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนที่เคย แต่มีท่าทีเหยียดๆ ราวกับคนทั้งหลายในโลกนี้ไม่มีใครอยู่ในสายตาของเขา
“ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้า”
จู่ๆ เสียงหัวเราะที่น่าฟังก็ดังมาจากด้านหลังและมีเสียงงึมงำ “หนานเสียน…”
ภาพหนานเสียนที่ยืนหันหลังดูเย็นชาเช่นเดิม ความเย็นชาแบบนี้เหมือนกำแพงกั้นผู้คนออกไปไกลแสนไกล ไม่อาจรู้สึกชิดใกล้
“เจ้ามาทำไม”
ใต้แสงจันทร์
หญิงในชุดแดงแสนงดงามสีสันสวยสด สีหน้าของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยหลากหลายความรู้สึก เป็นความงามที่ชายทั้งหลายในใต้หล้าไม่อาจต้านทานได้
“ข้าได้ยินมาว่า เจ้าไปแคว้นหลิวอวิ๋นอะไรนั่น แถมยังเป็นแค่กั๋วซือกระจอกๆ และข้ายังได้ยินว่า เจ้ายอมลดตัวเองลง…เพื่อตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง นี่ๆ ข้าสงสัยจริงๆ ผู้หญิงแบบไหนกันนะ…ที่ทำให้เจ้าเป็นแบบนี้”
หนานเสียนหันหลังมา
แสงจันทร์สาดมาบนใบหน้าชายผู้นั้น รูปงามราวกับเทพเทวาหาผู้ใดเปรียบได้ชุดขาวของเขาพลิ้วไหว โบกปลิวราวหิมะ งดงามดุจภาพวาด
สายตาของหญิงผู้นั้นอดตะลึงในความงามไม่ได้ แ
