นพ่อบ้านของจวนข้า เรื่องในจวนพวกเจ้าต้องฟังเขา ยาวิเศษที่อยู่บนเขาท้ายจวน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามกินโดยพลการ ถ้าข้ารู้ว่าพวกเจ้าฝ่าฝืนคำสั่งของข้า ข้าจะเลิกจ้างพวกเจ้า”
ฝูงสัตว์วิเศษงงงวย ต่างมองหน้ากันไปมา
เลิกจ้าง…หมายความว่าอย่างไร
เฟิงหรูชิงสีหน้าเซ็ง “เลิกจ้างหมายความว่า ข้าจะยกเลิกสัญญากับพวกเจ้า ปล่อยพวกเจ้ากลับเขาสัตว์วิเศษ พวกเจ้าก็จะไม่ได้รับค่าจ้างอีก”
สัตว์วิเศษพวกนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหรูชิงก็รู้สึกร้อนใจ พวกมันมาที่นี่เพื่อผลเทียนหลิงกั่ว ถ้าหากถูกเลิกจ้าง ก็จะไม่ได้กินผลเทียนหลิงกั่ว!
“ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังข้า พวกเจ้าต้องได้กินแน่นอน ไม่แน่ว่าพวกเจ้าอาจได้ของกินเพิ่มด้วย”
เฟิงหรูชิงยิ้ม
“อู๊วๆ” หมาป่าสีขาวเห่าอยู่ข้างๆ ถ้าเทียบกับการเป็นพ่อบ้านแล้ว สิ่งที่มันชอบมากกว่า…คือการได้ของกินเพิ่ม
“เจ้าพาพวกเขาไปที่เขาท้ายจวน แล้วให้ลิงสี่แขนสอนวิธีการปลูกยาวิเศษให้พวกเขาด้วย”
เฟิงหรูชิงเอามือลูบคางเบาๆ ตอนนี้จวนองค์หญิงมีสัตว์วิเศษเพียงพอแล้ว นางควรสอนวิธีปรุงอาหารบำรุงสุขภาพให้แก่ลิงสี่แขนสักที
เพราะว่า…การปรุงอาหารบำรุงสุขภาพไม่เหมือนการปลูกยาวิเศษ ต้องหยิบจับอุปกรณ์ทำครัว ผู้ที่ทำภารกิจนี้ได้ มีเพียงลิงสี่แขนเท่านั้น
“ไม่รู้ว่าเมื่อไรกั๋วซือจะกลับมา”
หญิงสาวถอนหายใจ นางมองดูจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า ราวกับเห็นชายที่ท่าทีเย็นชาไร้อารมณ์แบบผู้บำเพ็ญพรตบนฟากฟ้ายามค่ำคืน
