ริบตา ขอเพียงนางมีบุตรได้ จะให้นางแลกด้วยชีวิตนางก็ยอม“ผิ่นเหยา องค์หญิงพูดถูก ขอเพียงเจ้าดูแลร่างกายให้แข็งแรงขึ้น เจ้าก็จะตั้งครรภ์ได้ หากเจ้ายังไม่แข็งแรง ซวินเอ๋อร์คงไม่ยอมมีลูกกับเจ้า” ฉินอี๋ถอนหายใจแม้การมีลูกจะเป็นเรื่องสำคัญ แต่สำหรับซวินเอ๋อร์แล้ว เว่ยผิ่นเหยานั้นสำคัญยิ่งกว่า“ข้ารู้ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปข้าจะดูแลร่างกายให้ดี องค์หญิงขอบพระทัยเพคะ ขอบพระทัยท่านจริงๆ หากข้ามีลูกได้จริงๆ ชาตินี้ข้าจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย”เว่ยผินเหยาขอบตาแดง การไม่สามารถมีบุตร เป็นความเจ็บปวดในใจนางมาโดยตลอด“ท่านป้า นี่ก็ดึกแล้ว ข้าต้องกลับล่ะ” เฟิงหรูชิงบิดขี้เกียจ สีหน้าดีอกดีใจนางดูออกว่าท่าทีที่ฉินอี๋มีต่อนางเปลี่ยนไปไม่น้อย ที่วันนี้มาถือว่าเหมาะสมแล้ว“ข้าจะไปส่งท่าน” ฉินอี๋งุนงง ก่อนจะลุกขึ้นพูด“ได้”เฟิงหรูชิงไม่ปฏิเสธน้ำใจจากฉินอี๋ นางหันไปมองเว่ยผิ่นเหยาด้วยรอยยิ้ม“ท่านน้าเหยา ไว้ข้ามาเยี่ยมท่านอีกนะ”เว่ยผิ่นเหยาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มจนสองคนนั้นเดินลับไป นางยังคงจ้องมองดูด้วยท่าทีเหม่อลอย“ท่านพี่น่าหลาน องค์หญิงเปลี่ยนไปจริงๆ ในที่สุด สกุลน่าหลาน…ก็จะได้อยู่อย่างสันติ ดีจริงๆ”นี่มัน…ดีเหลือเกิน…กลางห้องรับแขกฉินเฟยหยางนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้เจ้าบ้าน ด้านซ้ายมือของเขาคือฉินซวินที่ท่าทางกระวนกระวายใจ สายตาของเขามองไปด้านนอกเป็นระยะๆ แววตามีความวิตกกังวลฉินเฟยหยางผ่านโลกมามากแล้วมีหรือจะดูไม
