กตัวเองเป็นน้องสาวของท่านน้าเหยา?” เฟิงหรูชิงยิ้มมุมปาก “เจ้าเป็นแค่ลูกฮูหยินรอง ยังเสนอหน้ามาที่บ้านสกุลฉิน ท่านป้า ท่านให้คนแบบนี้เข้าบ้านได้อย่างไรกัน”ฉินอี๋มองดูเว่ยเมิ่งเจี๋ยด้วยสายตาชิงชัง “นางหน้าหนาหน้าทน หม่อมฉันเองก็จนปัญญา”“จับนางโยนออกไปก็ได้” เฟิงหรูชิงหัวเราะและเดินตรงไปข้างหน้า มองดูเว่ยเมิ่งเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า“หรือว่าให้นางเป็นคนเดินออกไปเอง”เว่ยเมิ่งเจี๋ยเบ้ปาก นางรีบหันไปหาฉินอี๋ “พี่ฉินอี๋ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคุณหนูรองของสกุลเว่ย ถ้าท่านทำแบบนี้จะเป็นการไม่ไว้หน้าพี่สาวของข้า หากคนทั้งหลายรู้เข้าว่าพูดถึงนางอย่างไร”หากเปรียบกันแล้ว ชื่อเสียงของเว่ยผิ่นเหยาในแคว้นหลิวอวิ๋นก็ไม่ดีเช่นกันผู้หญิงที่ตั้งท้องไม่ได้แต่ไม่ยอมให้สามีมีอนุ จะต่างอะไรกับเมียหลวงขี้อิจฉาและหน้าหนาหน้าทน ถ้าเป็นนาง นางคงไม่กล้าครอบครองฉินซวินไว้เพียงผู้เดียว คงจะช่วยเขาหาอนุสักสิบยี่สิบคนแล้วทันใดนั้นเฟิงหรูชิงก็เดินเข้าไป เอามือดึงเสื้อของเว่ยเมิ่งเจี๋ยให้ลอยขึ้นเสียงดับตุบ ตัวของเว่ยเมิ่งเจี๋ยตกลงที่หน้าประตูในตอนนั้นทุกคนต่างอึ้ง สายตาที่ตกตะลึงจับจ้องไปที่หญิงสาวซึ่งยืนอยู่หน้าประตู ดูเหมือนว่ายังไม่อาจเรียกสติคืนมาจากสิ่งที่เห็นได้เว่ยเมิ่งเจี๋ยตะเกียกตะกายลุยขึ้นจากพื้น แต่เพราะคนที่โยนนางออกไปคือเฟิงหรูชิง ต่อให้นางใจกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าตอบโต้เฟิงหรูชิง นางทำได้เพียงส่งสายตาโกรธแค้นไ
