านใช้อำนาจมาข่มเหงผู้อื่นนะ” เว่ยเมิ่งเจี๋ยหน้าแดงก่ำ……………………………………..
ตอนที่ 132 บทคนชั่วนางขอเล่นเอง (1)
“ท่านป้า” เฟิงหรูชิงไม่สนใจเว่ยเมิ่งเจี๋ย นางหันไปมองฉินอี๋ด้วยรอยยิ้ม “ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน”
ฉินอี๋เม้มปาก ขณะที่กำลังจะตอบ เว่ยเมิ่งเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ก็ตั้งสติได้ ยิ้มเก้อๆ แล้วตอบว่า “องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันเป็นลูกสาวของบ้านสกุลเว่ย เป็นน้องสาวของเว่ยผิ่นเหยาเพคะ”
“เจ้าเป็นน้องสาวของท่านน้าเหยา? ทำไมข้าถึงไม่รู้ว่าท่านน้าเหยามีน้องสาวร่วมมารดา” เฟิงหรูชิงมองนางด้วยสายตาแปลกๆ
เว่ยเมิ่งเจี๋ยหน้าเจื่อน “หม่อมฉันเป็นลูกสาวของฮูหยินรองของสกุลเว่ยเพคะ”
“อ้อ ที่แท้ก็ลูกฮูหยินรองนี่เอง ยังมีหน้าเรียกตัวเองเป็นน้องสาวของท่านน้าเหยา?” เฟิงหรูชิงยิ้มมุมปาก “เจ้าเป็นแค่ลูกฮูหยินรอง ยังเสนอหน้ามาที่บ้านสกุลฉิน ท่านป้า ท่านให้คนแบบนี้เข้าบ้านได้อย่างไรกัน”
ฉินอี๋มองดูเว่ยเมิ่งเจี๋ยด้วยสายตาชิงชัง “นางหน้าหนาหน้าทน หม่อมฉันเองก็จนปัญญา”
“จับนางโยนออกไปก็ได้” เฟิงหรูชิงหัวเราะและเดินตรงไปข้างหน้า มองดูเว่ยเมิ่งเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
“หรือว่าให้นางเป็นคนเดินออกไปเอง”
เว่ยเมิ่งเจี๋ยเบ้ปาก นางรีบหันไปหาฉินอี๋ “พี่ฉินอี๋ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคุณหนูรองของสกุลเว่ย ถ้าท่านทำแบบนี้จะเป็นการไม่ไว้หน้าพี่สาวของข้า หากคนทั้งหลายรู้เข้าว่าพูดถึงนางอย่างไร”
หากเปรียบกันแล้ว ชื่อเสียงของเว่ยผิ่นเหยาในแคว้น
