ตอนที่ 129 ฮูหยินรองของสกุลฉิน (4)
“ท่านพี่ ท่านก็รู้ว่าข้าไม่แข็งแรง ไม่อาจมีลูกหลานให้สกุลฉินได้ หากเขารับอนุสักคน ไม่แน่…สกุลฉินอาจมีลูกชายสืบสกุล”
แต่ฉินซวินเคยบอกไว้ว่า เขายอมเก็บเด็กกำพร้ามาเลี้ยงเป็นลูก แต่ไม่ยอมมีอนุเด็ดขาด
มันทำให้นางรู้สึกซาบซึ้ง และทำให้รู้สึกผิด
“ผิ่นเหยา เจ้าอย่าพูดแบบนี้เลย สกุลเราไม่ทำแบบนั้นหรอก ซวินเอ๋อร์รักเจ้าคนเดียวมาตลอด เจ้าให้เขามีอนุ มันไม่ใช่การช่วยเขา แต่เป็นการทำร้ายจิตใจเขานะ”
ฉินอี๋ขมวดคิ้ว นางกุมมือเว่ยผิ่นเหยาที่อ่อนปวกเปียกเสียจนแน่น น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน “อีกอย่าง ที่เจ้าตั้งครรภ์ไม่ได้ ก็เพราะสุขภาพเจ้าไม่แข็งแรง ถ้าเจ้ารักษาหายล่ะ? อนุพวกนั้นก็จะกลายเป็นพวกขวางหูขวางตาจริงไหม ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย?”
เว่ยผิ่นเหยาส่ายหน้า น้ำตาไหลออกจากขอบตาเป็นสาย “ข้าเป็นโรคมาแต่กำเนิด รักษามานานแล้วก็ไม่หายสักที ตอนนี้จะมีความหวังอะไร”
สมัยก่อน อนุของพ่อนางคิดจะแย่งความรัก จึงวางยาแม่ของนาง แม้จะรักษาชีวิตได้ แต่นางซึ่งอยู่ในครรภ์ได้รับผลกระทบไปด้วย จึงทำให้เจ็บออดๆ แอดๆ ตั้งแต่เล็ก
ฉินซวินกลัวเรื่องนี้เช่นกัน กลัวว่านางจะต้องเป็นเหมือนแม่ของนาง ต่อให้นางตั้งครรภ์ไม่ได้ เขาก็ไม่คิดจะรับอนุ
“ยิ่งเจ้าคิดมาก สุขภาพเจ้าจะยิ่งถดถอย อีกอย่างซวินเอ๋อร์บอกไว้ อย่างมากก็แค่รับลูกบุญธรรมมาเลี้ยง ถ้ายังไม่ได้อีก ข้ากับพี่เขยของเจ้ามีลูกอีกสักคน ให้เขาแซ่ฉิ
