ตอนที่ 125 บุญคุณความแค้นมลายไปไวดุจสายลมพัดผ่าน (2)
เมื่อได้ยินคำสั่งสอนจากน่าหลานฉางเฉียน เฟิงหรูชิงไม่รู้สึกโกรธแต่กลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
นานแค่ไหนแล้ว ในความทรงจำขององค์หญิงคนเดิมที่ไม่ได้รับการสั่งสอนแบบนี้
เมื่อครั้งยังเด็ก ทุกครั้งที่องค์หญิงคนเดิมทำความผิด น่าหลานฉางเฉียนจะคอยตำหนิคอยสั่งสอนนางด้วยท่าทีจริงจัง แต่น่าเสียดาย สมัยนั้นองค์หญิงคนเดิมยังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจเหตุผล ตั้งแต่ได้รู้จักกับหรงกุ้ยเฟยที่ตามใจนางทุกอย่าง นางก็รู้สึกรำคาญเวลาแม่ทัพน่าหลานตำหนิสั่งสอน
บวกกับการที่แม่ทัพน่าหลานไม่มีเวลาคอยชี้แนะสั่งสอนนางเป็นประจำ ส่วนเสด็จพ่อก็ยุ่งกับงานราชกิจ ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนนางได้ตลอด นางจึงค่อยๆ ถูกหรงกุ้ยเฟยหว่านล้อมครอบงำ เมื่อน่าหลานฉางเฉียนสั่งสอนนางอีกครั้ง เขากลับเป็นฝ่ายถูกองค์หญิงคนเดิมด่ากลับไม่เหลือชิ้นดี
หลังจากนั้นไม่นาน น่าหลานฉางเฉียนก็เลิกสั่งสอนนาง
ตอนนี้ เขายอมสั่งสอนนางอีก แสดงให้เห็นว่าเขาหายโกรธแล้ว
“ท่านยิ้มอะไร” น่าหลานฉางเฉียนเห็นว่าในสถานการณ์แบบนี้ เฟิงหรูชิงยังยิ้มออกมาได้ เขาจึงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม
เฟิงหรูชิงยิ้มและส่ายหน้า “ท่านลุง เสด็จพ่อข้าเป็นฮ่องเต้มีราชกิจมากมายต้องสะสาง เสด็จแม่ข้าก็สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่ข้าอายุยังน้อย ข้าโชคดีที่ตอนเด็กๆ มีท่านคอยอบรมสั่งสอน แต่เพราะข้ายังเด็กไม่รู้ความ เลยรำคาญท่าน และยังหลงเชื่อหรงกุ้ยเฟย ที่ผ่า
