ตอนที่ 121 เฟิงหรูซวงที่ตกใจจนงุนงงเป็นไก่ตาแตก (2)
ถูกต้อง มันคือหมาป่า…เฝ้าบ้าน ขอแค่มีผลเทียนหลิงกั่ว อะไรก็พูดง่ายไปหมด
“ไป ไต้เอ๋อร์ ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”
เฟิงหรูชิงเอื้อมมือไปอุ้มไต้เอ๋อร์ขึ้นมานั่งบนหลังของหมาป่าสีขาว
ไต้เอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้น มือน้อยๆ ของนางลูบขนของหมาป่าสีขาวไม่หยุด นางหัวเราะชอบใจ
เสียงหัวเราะของนางช่างแสนสดใส ดูน่ารักน่าชัง
“เยว่อิ่ง เจาหยาง ชิงเอ๋อร์ พวกเจ้าจะไปจวนแม่ทัพด้วยกันหรือไม่” เฟิงหรูชิงหันไปยิ้มให้คนพวกนั้นที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถาม
เจาหยางอึ้งก่อนที่จะพยักหน้ารับ จากนั้นพูดว่า “องค์หญิง วันนี้ท่านหายไปทั้งวัน ฝ่าบาทคิดว่าเกิดเรื่องขึ้นกับท่านแล้ว พระองค์ร้อนใจมาก กองทัพของเมืองหลวงออกไปตามหาท่าน คุณชายน่าหลานจิ้งแห่งจวนแม่ทัพพาคนไปที่เขาสัตว์วิเศษด้วยตัวเอง ท่านไม่ได้เจอกับเขาหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงหรูชิงอึ้ง
นางก็แค่ออกไปวันเดียวเท่านั้น ไม่ได้หายตัวไปสักหน่อย?
มิน่าล่ะพอนางผ่านประตูเมืองเข้ามาถึงรู้สึกแปลกๆ ที่แท้ก็เป็นเพราะคนคิดว่านางหายตัวไป
“พวกเจ้าไปกราบทูลเสด็จพ่อข้าที” เฟิงหรูชิงหันไปมองทหารเฝ้าประตูเมือง “ข้าจะพาไต้เอ๋อร์ไปส่งที่จวนแม่ทัพแล้วค่อยไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ”
“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง”
ทหารเฝ้าประตูเมืองถวายความเคารพ และพูดอย่างอ่อนน้อม
“ไปกันเถอะ”
เฟิงหรูชิงกวักมือ “ไปจวนแม่ทัพกัน!”
หมาป่าสีขาวเริ่มออกเดิน
ไต้เอ๋อร์ตกใจ นางรีบกอดเฟิงหรูชิ
