กลับมา ถ้าองค์หญิงตาย โลกนี้จะได้มีตัวคอยขัดขวางน้อยลง ช่างเป็นเรื่องน่ายินดี!“อวี้เฉิน”ถานซวงซวงหัวใจบีบ นางกุมมือของหลิ่วอวี้เฉินแน่นแววตาของนางดูกังวลหลิ่วอวี้เฉินตบมือถานซวงซวงเบาๆ เขายิ้มแล้วพูดว่า “ซวงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องกังวล ในใจข้ามีเจ้าคนเดียวเสมอ สำหรับเฟิงหรูชิงแล้วข้ามีแต่ความเบื่อหน่ายและรังเกียจ”“แต่ไม่ว่าองค์หญิงจะทำเรื่องผิดพลาดไว้แค่ไหน แต่องค์หญิงไม่เคยฆ่าใคร ดังนั้นข้าคิดว่าองค์หญิงไม่ถึงขี้นขั้นสมควรตาย”แม้เฟิงหรูชิงจะน่ารังเกียจ คนที่ถูกนางทำร้ายมีมากมาย แม้แต่ซวงเอ๋อร์ก็เคยถูกนางเฆี่ยน แต่ว่ามือของนางไม่เคยเปื้อนเลือดจากการฆ่าคนด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดว่าต่อให้เฟิงหรูชิงจะเป็นอย่างไร ก็ไม่ถึงขั้นสมควรตาย“เฮอะๆ” หลิวหยางหัวเราะหมั่นไส้ “นางไม่เคยฆ่าคน? นั่นเป็นเพราะเฟิงหรูซวงน้องสาวข้าเป็นคนจิตใจงาม คอยห้ามปรามเฟิงหรูชิงฆ่าคนต่างหาก ไม่อย่างนั้นนิสัยอย่างนางมีหรือจะไม่ฆ่าคน ไม่ว่าอย่างไร นางไม่มีทางกลับมาจากเขาสัตว์วิเศษหรอก เฟิงหรูชิงต้องตายอย่างแน่นอน!”หลิ่วอวี้เฉินถอนหายใจหลิวหยางพูดถูก นางไปเขาสัตว์วิเศษกับหมาป่าสีขาวระดับสามเพียงลำพัง ไม่ทางรอดชีวิตกลับมาแน่นอนเพราะแม้จะเป็นรอบนอกของเขาสัตว์วิเศษ ก็ยังมีสัตว์วิเศษระดับสามชนิดอื่นๆ ด้วย ทั้งปริมาณก็ไม่น้อยเลย“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงก้มหน้า น้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสาร “ข้าก็ไม่อยากให้องค์หญิงตายในเขาสัตว์วิเศษนั่น ก็เป็น
