อย่างที่เจ้าพูด องค์หญิงไม่ถึงขั้นสมควรตาย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะให้เจ้าแบ่งความรักที่เจ้ามีต่อข้าไปให้องค์หญิงบ้าง เรื่องราวต่างๆ ก็คงไม่เป็นแบบนี้ องค์หญิงคงไม่ไปที่เขาสัตว์วิเศษเพื่อเพิ่มกำลังความสามารถของตัวเอง สุดท้ายต้องกลายเป็นอาหารของพวกสัตว์วิเศษ”หลิ่วอวี้เฉินรู้สึกปวดใจ เขาโอบเอวของถานซวงซวงแน่นถานซวงซวงของเขาเป็นคนจิตใจงามเสมอ ถ้าเฟิงหรูชิงได้อย่างนางสักครึ่งก็คงดี เขาคงไม่ถึงขั้นขับไล่ไสส่ง และองค์หญิง…ก็คงไม่ต้องไปเขาสัตว์วิเศษนั่น ไม่แน่ว่าป่านนี้คงมีชีวิตอยู่ในจวนเสนาบดีอย่างมีความสุขแต่ว่า มันคงไม่มีคำว่า “ถ้า”เฟิงหรูชิง…ไม่มีทางรอดกลับมาอีกแล้ว!ในขณะนั้นเองบนถนนหน้าโรงเตี้ยม จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พวกหลิ่วอวี้เฉินอดชะโงกหน้าออกไปดูไม่ได้ บนถนน สัตว์วิเศษจำนวนมากราวกับเป็นกองทัพกำลังเดินมา ทำให้คนโดยรอบตกใจจนต้องหลบชิดริมทาง“สัตว์…สัตว์วิเศษ…สัตว์วิเศษ เยอะแยะเลย ทำไมมีสัตว์วิเศษมากันมากมายขนาดนี้ จริงสิเจ้าตัวที่ใหญ่ที่สุดนั่น เหมือนจะเป็นหมีแห่งพื้นปฐพีที่อยู่รอบนอกของเขาสัตว์วิเศษ มันเป็นสัตว์วิเศษระดับสามเชียวนะ!”หลิวหยางตกใจอ้าปากค้าง จากนั้นเขาก็ค่อยๆ มองไปข้างหน้าในเวลานั้นเอง หญิงสาวที่นั่งอยู่บนหลังหมาป่าสีขาวหันหน้ามาพอดีเพล้ง!เขามือสั่นจอกน้ำชาร่วงหล่นลงพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆเฟิงหรูชิง!เป็นเฟิงหรูชิงได้อย่างไร!อ้อ จริงสิ ในอ้อมกอดขององค์หญิงยังมี…
