ไต้เอ๋อร์ดิ้นหลุดออกจากมือของหลินเยว่อิ่ง วิ่งเข้าไปหาเฟิงหรูชิงด้วยความดีใจ
นางกลัวหมาป่าสีขาว จึงหยุดลงก่อนจะเดินไปถึงตัวเฟิงหรูชิง แล้วมองเฟิงหรูชิงด้วยสายตาเฝ้าคอย
“เจ้าหมาป่า!”
เฟิงหรูชิงสีหน้าเคร่งขรึม
“…”
หมาป่าสีขาวตกใจจนต้องฟุบหมอบลง
ทั้งๆ ที่มันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ทำไมนางต้องดุใส่มันทุกครั้ง
แต่หมาป่าสีขาวไม่กล้าต่อต้านใดๆ มันเดินเข้าไปหาไต้เอ๋อร์ แล้วกระดิกหางอารมณ์ดี แถมยังใช้ลิ้นเลียหน้าอันผุดผ่องของไต้เอ๋อร์
ผู้คนที่อยู่โดยรอบ “…”
นี่มันหมาบ้านหรือหมาป่า?
หลินเยว่อิ่งเห็นหมาป่าสีขาวเชื่องขนาดนี้จึงรู้สึกโล่งใจ และหันหน้าไปมองเฟิงหรูซวงที่ยังไม่เดินจากไปด้วยสายตาเย้ยหยัน
ท่านพูดไม่ใช่หรือ…ว่าหมาป่าสีขาวนิสัยดุร้าย ไม่มีทางถูกเฟิงหรูชิงกำราบได้ แถมยังจะกินเฟิงหรูชิง…เป็นอาหาร?
