ูกของนางแทบหัก นางเจ็บจนหน้าซีดขาว เหงื่อออกเพราะความตกใจกลัวเมื่อเทียบกับนางที่เคยเป็นที่ชอบพอของคนส่วนใหญ่ในอดีต เวลานี้คนทั้งหลายแค่ยืนดูนางอยู่ห่างๆ เท่านั้น ไม่มีใครเข้าไปประคองนางขึ้นมาหรืออาจจะกล่าวได้ว่าไม่มีใครสนใจนางเลยก็ได้“อู๊วๆ !” หมาป่าสีขาวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มันใช้เท้าชี้ไปที่เฟิงหรูซวงและเห่าหอนเสียงดัง แววตาอันดุร้ายของมันเหมือนอยากจะกินคน สายตาจับจ้องไปที่เฟิงหรูซวงนังผู้หญิงชั่วคนนี้ต้องการอะไรหมาป่าเทียนซานอย่างมันไประรานอะไรนางหรือนางถึงใส่ร้ายมันว่าไม่เชื่อฟังเจ้านาย นางเคยเห็นหมา…ไม่ใช่สิ หมาป่าที่เชื่อฟังอย่างมันหรือเห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการแย่งผลเทียนหลิงกั่วจากมัน เลยคิดเพ้อฝันจะทำให้เจ้านายเข้าใจมันผิด!เมื่อเห็นหมาป่าสีขาวสีหน้าด่าเฟิงหรูซวง เฟิงหรูชิงสีหน้าเซ็ง นางเอามือตบหัวหมาป่าสีเขาเบาๆ แล้วบอกว่า “พูดภาษาคนสิ!”มันเอาแต่เห่าๆ หอนๆ ไม่หยุด ใครจะฟังออกว่ามันด่าว่าอะไรหมาป่าสีขาวหันหน้ามามองเฟิงหรูชิงเจ้าคิดว่าหมาป่าอย่างข้าพูดภาษาคนเป็นด้วยเหรอเจ้าคิดว่าข้าแปลงร่างเป็นคนได้ใช่หรือไม่“แค่กๆ” เฟิงหรูซวงลุกขึ้นจากพื้น นางไอคอกแค่กแล้วเงยหน้าขาวๆ ขึ้น สายตาอันเคว้งคว้างของนางมองไปยังผู้คนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่ นางรู้สึกผิดหวัง สมัยก่อน นางดีกับคนพวกนี้แค่ไหน ทุกครั้งที่เฟิงหรูชิงจะเล่นงานพวกเขา นางล้วนออกหน้าขัดขวางไว้ บัดนี้…เพื่อไม่ผิดใจกับเฟิงหรูชิ
