“ข้านึกออกแล้ว” หลิวเยว่อิ่งกัดริมฝีปาก เดินไปข้างหน้า “ทุกครั้งเวลาเฟิงหรูชิงรังแกพวกเรา ท่านก็จะปรากฏตัวเพื่อช่วยพวกเรา การปรากฏตัวของท่านมันช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน แถมทุกครั้งเฟิงหรูชิงก็ปล่อยพวกเราไปตามที่ท่านบอก”
“ดูท่าเมื่อก่อนองค์หญิงใหญ่นี่โง่จริงๆ ถึงถูกท่านหลอกใช้ องค์หญิงรอง ท่านทำแบบนี้ไม่กลัวฝ่าบาทรู้เหรอ”
มู่ชิงเอ๋อร์เป็นคนปอดแหกมาแต่ไหนแต่ไร แต่ในเวลานี้ นางยืนอยู่เคียงข้างหลินเยว่อิ่งด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว มองดูเฟิงหรูซวงด้วยอาการโกรธเคือง
อันที่จริง คนโง่มีเพียงเฟิงหรูชิงคนเดียวที่ไหนกันล่ะ?
พวกเขาเองก็ถูกเฟิงหรูซวงปั่นหัวไม่ต่างกัน!
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์เฟิงหรูชิงหายตัวไปในวันนี้ ทำให้พวกเขาได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง พวกเขาจะต้องถูกนางหลอกไปอีกนานแค่ไหน
เฟิงหรูซวงรู้สึกตะขิดตะขวงใจ
ข่าวเฟิงหรูชิงหายตัวไปในวันนี้ ทำให้นางดีใจออกหน้าออกตา แต่ฝ่าบาทกำลังร้อนพระทัยจึงไม่มีเวลามาสนใจอะไรนาง นางจึงหนีออกมาจากวังหลวงเพื่อหาสถานที่ที่ไม่มีคน ฉลองสักหน่อย
คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางจะเจอกับคนพวกนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงอาการ
