หลินเยว่อิ่งโมโหมาก ในขณะนั้นเองนางเห็นร่างเล็กๆ เดินผ่านข้างตัวนางไป หลินเยว่อิ่งตกใจ รีบเอื้อมมือดึงตัวไต้เอ๋อร์ที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ประตูเมืองเอาไว้
“ไต้เอ๋อร์ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
ไต้เอ๋อร์ออกมาจากจวนแม่ทัพได้อย่างไร คนในจวนรู้เรื่องหรือไม่
น่าหลานไต้เอ๋อร์อึ้ง ขณะที่นางหันหน้ามาก็เห็นเฟิงหรูซวง นางตกใจจนตัวสั่น รีบไปซุกตัวอยู่ในด้านหลังของหลินเยว่อิ่ง
“คนเลว คนเลว!” พวกหลินเยว่อิ่งสับสนไปตามๆ กัน
ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น น่าหลานไต้เอ๋อร์ก็ถูกกักอยู่ในจวน อีกอย่างเฟิงหรูชิงไม่เคยปรากฏตัวต่อสายตาผู้คนพร้อมกับน่าหลานไต้เอ๋อร์ ดังนั้นพวกหลินเยว่อิ่งจึงไม่รู้ว่าน่าหลานไต้เอ๋อร์กลัวเฟิงหรูซวงขนาดนี้
“ไต้เอ๋อร์ เจ้ากลับจวนแม่ทัพเถอะ ไม่อย่างนั้นท่านปู่เจ้าจะยิ่งร้อนใจ” หลิ่นเยว่อิ่งมองเฟิงหรูซวงแล้วหันมามองน่าหลานไต้เอ๋อร์พร้อมเอ่ยถาม
น่าหลานไต้เอ๋อร์ยังคงตัวสั่นไม่หยุด ดวงตาทั้งสองของนางรื้นด้วยน้ำตา ดูน่าสงสาร “ท่านพี่บอกว่า พี่สาวไปที่ป่าสัตว์วิเศษ…ท่านพี่ไปตามหานาง ไต้เอ๋อร์จะไปด้วย”
“ไต้เอ๋อร์ เจ้า…ไม่กลัวท่านพี่ข้าแล้วหรือ”
“พี่สาวเป็นคนดี ไม่ใช่คนเลว ไต้เอ๋อร์ไม่กลัว” น่าหลานไต้เอ๋อร์ส่ายหน้าอย่างมั่นใจ
พี่สาวไม่รังแกนางอีกแล้ว นางไม่กลัวอีกแล้ว!
