มืองหลวงนี้…คงตกอยู่ในความวุ่นวาย“องค์หญิงพาหมาป่าสีขาวระดับสามออกไปจริงๆ เหรอ”ที่ริมถนน มู่ชิงเอ๋อร์มองดูกองกำลังทหารเคลื่อนผ่านไปอย่างอึ้งๆ นางรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อยถ้าเป็นเมื่อก่อน การหายตัวไปขององค์หญิงคงเป็นเรื่องดีสำหรับพวกนาง เพราะต่อไปไม่จำเป็นต้องระวังตัวเวลาออกจากบ้าน หากต้องเจอกับอันธพาลผู้นี้แต่ว่า…จากการพบกันเมื่อสองครั้งที่ผ่านมา นางก็เข้าใจว่าองค์หญิงไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป!“องค์หญิงไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว นางไม่มีทางบุ่มบ่ามพาหมาป่าสีขาวออกไปโดยไม่คิดให้ดีก่อน”เจาหยางถอนหายใจ แม้เขาจะปลอบใจตัวเองแบบเดียวกัน แต่ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่อยากเชื่อว่าการที่องค์หญิงอยู่กับหมาป่าสีขาวเพียงลำพัง จะรอดพ้นเขี้ยวเล็บของมันได้แถมยังเป็นหมาป่าสีขาวระดับสามที่ยังไม่เคยถูกฝึกมาก่อนด้วยขณะที่มู่ชิงเอ๋อร์กำลังจะพูดต่อนั้น หลินเยว่อิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบดึงชายแขนเสื้อของนาง ส่งสัญญาณให้นางหยุดพูด มู่ชิงเอ๋อร์งุนงง ระหว่างที่นางเงยหน้าขึ้น ก็พบกับใบหน้างดงามที่คุ้นเคยหญิงสาวเดินนวยนาด เอวบางดูสะโอดสะอง ในมือของนางถือพัดขนนกเล่มหนึ่งป้องปากที่กำลังยิ้มเอาไว้“พวกเจ้ารอท่านพี่ข้าอยู่หรือไม่” เฟิงหรูซวงยิ้มแต่เพราะใช้พัดบังเอาไว้จึงไม่มีคนเห็น “ท่านพี่นี่จริงๆ เลยนะ ข้าเตือนท่านพี่ตั้งนานแล้ว สัตว์วิเศษระดับสามนิสัยดุร้ายท่านพี่ไม่เชื่อจะเอามาเป็นเจ้าของให้ได้”มู่ชิงเอ๋อร์เม้มปากไม่พูดไม่จาคน
