หลังวาบเฟิงหรูซวงหันหลังไปอย่างสับสน แววตาของนางเต็มไปด้วยความตกใจแสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดแสงมา ปกคลุมสวนหย่อมเอาไว้ที่ปากทางเข้าสวนหย่อมหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนยิ้ม รูปร่างของนางอ้วนกว่าคนทั่วไป แต่เฟิงหรูซวงต้องยอมรับว่า ผู้หญิงคนนั้นผอมลงแล้วดูดีกว่าแต่ก่อนจริงๆใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหญิงสาว ดูสดใส ดูน่ารักมีเสน่ห์ดวงตาของนางดำ บริสุทธิ์ และเป็นประกาย แต่เมื่อมองมา ทำให้รู้สึกอยากมุดหน้าหนี รู้สึกอับอายเหลือแสน“ท่านพี่!”ไม่นานเฟิงหรูซวงก็ตั้งสติได้ นางทำตัวเหมือนไม่มีอะไร นางยิ้มแล้วเดินไปหาเฟิงหรูชิง“ท่านมาได้อย่างไร นานมากแล้วที่ท่านไม่มาที่วังหลวง ข้ายังนึกว่าแม้แต่เสด็จพ่อท่านก็ลืมไปแล้วเสียอีก ไม่ยอมมาเยี่ยมเขาบ้างเลย”เฟิงหรูชิงหยีตาและยิ้ม “ช่วยไม่ได้ เพื่อแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อ ข้าต้องพัฒนาความสามารถของตัวเอง ช่วงนี้ยุ่งจนไม่มีเวลามาเยี่ยมพระองค์ ก็คงต้องยอมได้ชื่อว่าเป็นลูกอกตัญญู แต่เสด็จพ่อรักข้าขนาดนี้ ข้าว่าพระองค์คงไม่ถือสา”ช่วงนี้นางยุ่งอยู่กับการฝึกตบะและการปรุงอาหารบำรุงสุขภาพ จะเอาเวลาจากไหนมาเข้าวัง แม้แต่จวนองค์หญิงนางก็ไม่ได้ออกเป็นเวลาหลายวันแล้วเฟิงหรูซวงหน้าเจื่อน “ท่านพี่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” แววตาของเฟิงหรูชิงดูสงสัยและรู้สึกแปลกๆ “หรือว่าเมื่อกี้ข้าพูดอะไรผิดไป เจ้าเป็นห่วงข้า ข้าจะเข้าใจเจ้าผิดได้อย่างไรกัน เว้นเสียแต่เจ้าคิดอย
