นั้นเปลี่ยนคนอื่นขึ้นเป็นหัวหน้าแทนถังจือ ก็ไม่เห็นจะยากอะไร
“ท่านอย่ามาพูดจาเหลวไหล!” หลิ่วอวิ้นเฉินทั้งอายทั้งโมโห
“เฮอะๆ” เฟิงหรูซวงหัวเราะเยาะ “เสด็จแม่ของข้าเป็นแพะรับบาปมานานหลายปีแล้ว วันนี้ข้าจะคืนความยุติธรรมให้นาง ข้าจะให้พวกเจ้ารู้ว่าใครกันแน่ที่คิดถึงบ้านเมืองอย่างแท้จริง! ใครกันแน่…ที่เป็นเจ้าของป้ายเลือดเหล็กที่แท้จริง!”
ยายหมูตอนเฟิงหรูชิงจะมีปัญญาอะไร นางแย่งเสด็จพ่อ แย่งความรักจากเสด็จพ่อจากนางไปก็มากพอแล้ว นี่ยังจะเอาป้ายเลือดเหล็กจากนางไปอีก! นางไม่มีรามือง่ายๆ !
“เจ้าของที่แท้จริง…ของป้ายเลือดเหล็ก?”
ในสายลมพัดเอื่อย จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะลอยมาเข้าหู เฟิงหรูซวงมีอาการเสียวสันหลังวาบ
เฟิงหรูซวงหันหลังไปอย่างสับสน แววตาของนางเต็มไปด้วยความตกใจ
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดแสงมา ปกคลุมสวนหย่อมเอาไว้
ที่ปากทางเข้าสวนหย่อมหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนยิ้ม รูปร่างของนางอ้วนกว่าคนทั่วไป แต่เฟิงหรูซวงต้องยอมรับว่า ผู้หญิงคนนั้นผอมลงแล้วดูดีกว่าแต่ก่อนจริงๆ
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหญิงสาว ดูสดใส ดูน่ารักมีเสน่ห์
ดวงตาของนางดำ บริสุทธิ์ และเป็นประกาย แต่เมื่อมองมา ทำให้รู้สึกอยากมุดหน้าหนี รู้สึกอับอายเหลือแสน
“ท่านพี่!”
ไม่นานเฟิงหรูซวงก็ตั้งสติได้ นางทำตัวเหมือนไม่มีอะไร นางยิ้มแล้วเดินไปหาเฟิงหรูชิง
“ท่านมาได้อย่างไร นานมากแล้วที่ท่านไม่มาที่วังหลวง ข้ายังนึกว่าแม้แต่เสด็จพ่อท่านก็ลืมไปแล
