ตอนที่ 99 ฉินเฟยหยางผู้ไร้ความสำรวม (1)
เมื่อเห็นคนแก่พวกนี้นั่งลงบนเก้าอี้เพื่อรอเหล้าดีจากเขา ใจของเขาก็เต็มไปด้วยความอัดอั้นและด่าน่าหลานฉางเฉียนในใจไม่รู้กี่ร้อยรอบ
“ทหาร ไปเอาเหล้าดีที่ข้าเก็บไว้มาซิ” ผู้เฒ่าน่าหลานกัดฟันแน่น “ฟังให้ดีนะ ให้รินแค่ชามเล็กๆ ชามเดียว แล้วเอาชามเปล่ามาอีกสามสี่ใบ ได้ยินหรือเปล่า ใครกล้ารินเยอะ ข้าจะฆ่ามันซะ!”
ทหารที่กำลังจะไปเอาเหล้าตัวสั่นสะท้าน เขาคิดว่าถ้าหากเผลอเทเหล้าเกินมาสักหยด แม่ทัพเฒ่าต้องฆ่าเขาแน่
“ท่านน่าหลาน ท่านกลายเป็นคนขี้งกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร” ฉินเฟยหยางส่งเสียงฮึ น้ำเสียงไม่พอใจ “พวกเรามากันตั้งหลายคน ท่านเอาเหล้าชามเล็กๆ ชามเดียวมารับรองพวกข้า แบบนี้หมายความว่าอย่างไร ดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า”
ผู้เฒ่าน่าหลานโมโหเสียจนไม่อยากสนใจคนพวกนั้น
“จะดื่มไหมล่ะ ถ้าไม่ดื่มก็กลับไปซะ ข้าจะได้ประหยัดเหล้าไปชามหนึ่ง”
“ท่าน…” ฉินเฟยหยางหน้าแดง มือชี้หน้าแม่ทัพเฒ่าน่าหลาน พูดอะไรไม่ออก
ก็แค่เหล้ากาเดียว ผู้เฒ่าน่าหลานต้องหวงขนาดนั้นเชียวหรือ แบบนี้เขาต้องอยู่ต่อเพื่อดูว่า ตาแก่คนนี้จะเอาเหล้าอะไรออกมา ถึงได้มีท่าทีแบบนี้!
ผ่านไปไม่นาน ทหารคนดังกล่าวก็ยกเหล้าออกมาชามหนึ่ง เขาเดินมาหาคนเหล่านั้นด้วยความระมัดระวัง
มือของเขาที่ถือชามเหล้าอยู่ไม่กล้าสั่นเลยแม้แต่น้อย เขากลัวว่าถ้าทำเหล้าหกออกมาสักหยด จะถูกแม่ทัพเฒ่าฆ่าตาย
