ผู้เฒ่าน่าหลานมองดูเหล้าที่อยู่ก้นชาม เขายิ้ม
“ท่านน่าหลาน นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร” ฉินเฟยหยางสีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาหันไปมองผู้เฒ่าน่าหลานด้วยความโมโห “นี่ท่านคิดจะให้พวกเราจิบกันคนละคำแค่นั้นหรือ เหล้าแค่นี้จะพอกินได้อย่างไร”
แม่ทัพเฒ่ายิ้ม “จะบอกให้รู้นะ เหล้าของข้าถ้าไปหาซื้อข้างนอก ราคามันมหาศาล แม้แค่จิบเดียวก็เถอะ ก็มีคนยอมจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อซื้อมัน ท่านจะดื่มก็ดื่ม ไม่ดื่มก็กลับไปซะ ข้าจะได้ประหยัดเหล้า”
“เฮอะๆ ” ฉินเฟยหยางหัวเราะแกมเย้ยหยัน “เหล้าของท่านมันจะล้ำค่าขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าไม่เชื่อหรอก บนโลกนี้จะมีเหล้าที่ทำให้คนยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อแลกกับแค่จิบเดียวได้อย่างไร”
พอพูดจบ ฉินเฟยหยางก็เอื้อมมือไปแย่งชามเหล้ามาจากทหาร
ชายแก่อีกสองคนสีหน้าเต็มไปด้วยความขัดเคือง ดูท่าพวกเขาคงโมโหเพราะเรื่องเหล้าจิบเดียวนี่แหละ ต่อให้เห็นฉินเฟยหยางเอาเหล้าไปกินคนเดียว พวกเขาก็คงไม่รู้สึกอะไรไปมากกว่านี้
ก็แค่เหล้าจิบเดียว จะดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า บ้านพวกเขาไม่ขาดเหล้าเสียหน่อย? ถ้าไม่เป็นเพราะสนิทสนมกับแม่ทัพเฒ่า พวกเขาคงไม่มาหาเพื่อชิมเหล้าด้วยหรอก
อีกอย่าง ปกติเวลาพวกเขามีเหล้าดี มีครั้งไหนที่ไม่บอกตาแก่นี่ ใครจะงกเหมือนเขา ที่เทเหล้ามาแค่อึกเดียวแบ่งให้คนสามคนจิบ?
“นี่มัน…”
จู่ๆ ฉินเฟยหยางก็อึ้งไป
