คนของสามตระกูลใหญ่ร่วมรบกับแม่ทัพเฒ่ามานานหลายปี สุขภาพของพวกเขาต้องมีโรคภัยไข้เจ็บบ้างไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะฉินเฟยหยาง หลายปีก่อนเขาได้รับบาดเจ็บ ทำให้การฝึกตบะไม่ก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย
แต่ทันทีที่เขาดื่มเหล้านี้เข้าไป เขารู้สึกได้ว่า…พลังวิเศษกำลังไหลเวียนในร่างกาย ทำให้พลังวิเศษของเขา…เพิ่มขึ้นไม่น้อย?
ถ้าเป็นคนทั่วไป รับรู้ถึงพลังวิเศษที่เพิ่มขึ้นแบบนี้ คงไม่คิดอะไรมาก
แต่นานแค่ไหนแล้ว…นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ฝึกตบะ พลังวิเศษที่จุดตานเถียนของเขาไม่เคยเพิ่มขึ้นอีกเลย?
ตอนที่ 100 ฉินเฟยหยางผู้ไร้ความสำรวม (2)
ความรู้สึกของการมีพลังวิเศษไหลเวียนเช่นนี้ กี่ปีมาแล้วที่เขาไม่เคยสัมผัสถึง
“ท่านฉิน” เว่ยฝ่างขมวดคิ้ว มองดูสีหน้าของฉินเฟยหยางที่กำลังตกตะลึง “เหล้านี่ไม่ต่างอะไรกับที่พวกเราเคยดื่มประจำใช่ไหม ถ้าใช่ละก็…”
พูดยังไม่ทันจบ เว่ยฝ่างก็ต้องตาค้าง ในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เพราะ…ชามเหล้าที่ฉินเฟยหยางดื่มเมื่อสักครู่ ก้นชามยังเหลือเหล้าอยู่หยดสองหยด
ตอนนี้เขาไม่เหลือภาพลักษณ์อะไรให้รักษาอีกแล้ว เขาแลบลิ้น…เลียเหล้าติดก้นชามเสียจนเรียบไม่เหลือแม้สักหยดเดียว
และยัง…แสดงสีหน้าแบบซาบซ่านถึงจุดสุดยอด
“นี่มัน…”
เมื่อฉินเฟยหยางตั้งสติได้ เขาจึงเห็นว่าคนที่อยู่โดยรอบจ้องมองเขาด้วยท่าทีตกใจ
จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่ตัวเองทำอะไรลงไป ทันใดนั้นก็ไอแค่กๆ อย่างเก้อเขิน
