“ข้าทนไม่ไหว ทนไม่ไหวจริงๆ เหล้านี้รสชาติดีจริงๆ ท่านน่าหลาน เติมให้ข้าอีกหน่อยได้ไหม จิบเดียว แค่จิบเดียวก็พอ!”
หลายปีที่ผ่านมาเหล้าดีๆ ที่พวกเขาเคยลิ้มรสมีมากมายนับไม่หวาดไม่ไหว แต่ไม่เคยเห็นฉินเฟยหยางทำตัวไม่สำรวมแบบนี้มาก่อน
เว่ยฝ่างมองดูฉินเฟยหยางด้วยท่าทีสงสัย “ท่านฉิน เหล้านี่…มันรสชาติดีขนาดนั้นเลยหรือ”
เมื่อได้ยินเสียงที่เว่ยฝ่างซักไซ้ไล่เลียง ฉินเฟยหยางก็หน้านิ่งไป
อันที่จริง ต่อให้ตอนแรกเขาไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อดื่มเหล้าจิบแรกลงไป ก็รู้ทันทีว่าเหล้านี้หมักจากยาวิเศษ
ยาวิเศษนั้นล้ำค่าแค่ไหน เอามาหมักเป็นเหล้า มันไม่สิ้นเปลืองไปหน่อยหรือ
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีคนร่ำรวยจนเอายาวิเศษมาหมักเป็นเหล้า แต่เหล้าช่วยคนได้ก็ทำร้ายคนได้เช่นกัน แม้จะเป็นคนของร้านขายยาวิเศษ ก็คงไม่กล้าหมักเหล้าวิเศษแบบนี้ออกมาขายง่ายๆ หรอก
ดังนั้น…ความล้ำค่าของเหล้าวิเศษนี้ ตรองดูก็รู้ ถ้าให้คนพวกนั้นรู้เข้าว่าเขาดื่มเหล้าวิเศษส่วนของพวกเขาไป เกรงว่า…วันนี้เขาคงต้องถูกหามกลับบ้าน
“เหล้านี่เป็นเหล้าดี ดีจริงๆ ฮ่าๆ แต่ว่าพวกท่านเคยดื่มเหล้ามาก็มากมายแล้ว แค่เหล้าจิบเดียวไม่สำคัญอะไรหรอก”
“เฮอะๆ”
