ผู้เฒ่าน่าหลานที่โมโหมาแต่แรก หัวเราะแกมเย้ยหยัน “ท่านแน่ใจหรือว่ามันเป็นแค่เหล้าดี เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นเหล้าวิเศษ ท่านกลับพูดว่ามันเป็นเพียงเหล้าดีที่จะหาที่ไหนก็ได้ ฉินเฟยหยาง ท่านดูถูกเหล้าวิเศษของข้ามากไปหรือเปล่า”
ฉินเฟยหยาง คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีวันนี้ ต่อให้น่าหลานฉางเฉียงไปบอกเจ้าเรื่องเหล้าวิเศษ ทำไมเจ้าต้องพาคนมาสร้างปัญหาให้ข้าด้วย ตอนนี้แหละ ข้าจะให้เจ้าชิมรสชาติของเรื่องที่ตัวเองก่อขึ้น
ทันใดนั้นฉินเฟยหยางก็เสียวสันหลังวาบ เขาหันหลังมาแบบตัวแข็งทื่อหัวเราะแก้เก้อ “เอ่อ เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิด นี่มันเรื่องเข้าใจผิด ข้าอธิบายได้…”
เว่ยฝ่างหัวเราะหึ “อธิบาย ท่านจะอธิบายอะไร ท่านแม่ทัพเฒ่าเอาเหล้าออกมา ท่านดื่มคนเดียวหมด ไม่เหลือให้พวกเราสักหยด ท่านยังมีหน้ามพูดอะไรอีก”
เจี่ยงชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ฉินเฟยหยาง จะให้พวกข้าคิดบัญชีกับท่านอย่างไร”
ฉินเฟยหยางเห็นชายแก่สองคนนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จึงไอแค่กๆ แก้เก้อ เขารู้สึกผิดลึกๆ หัวเราะแหะๆ “มีอะไรค่อยๆ พูด ค่อยๆ จา กัน…อย่างมากพวกเราก็ขอท่านแม่ทัพเฒ่าเพิ่มอีกหน่อยแค่นั้น”
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ผู้เฒ่าน่าหลาน
ผู้เฒ่าน่าหลานท่าทางไม่กลัวอะไรทั้งนั้น “พวกท่านมองข้าไปก็เปล่าประโยชน์ ข้าแบ่งให้พวกท่านได้แค่นั้นแหละ ที่เหลือข้าจะนำไปถวายฝ่าบาท ถ้าพวกท่านแน่จริง ก็ไปทูลขอฝ่าบาทเอาเองแล้วกัน”
