เฟิงหรูชิงแหงนหน้าขึ้นไปมอง ทันใดนั้น ภาพของคนในชุดสีม่วงทองก็กระทบมาที่ดวงตาของนาง
ชายคนหนึ่งสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งของตน ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าทั้งหมดของเขา แต่เขาแตกต่างกับคนที่นางเคยเห็นมาทั้งหมด เมื่อเปรียบกับกั๋วซือที่ดูเย็นชาและสูงส่ง ฉินเฉินที่ดูสะอาดบริสุทธิ์ ชายคนที่อยู่ตรงหน้ากลับมีรังสีของความร้ายกาจ ดูอันตรายและมีเสน่ห์ หากเข้าใกล้ก็อาจถอนตัวไม่ขึ้น อีกเลย”
“เจ้าของ…หอแห่งแรก? เขาโผล่มาได้อย่างไรกัน”
ความจริงแล้วกิจการของหอแห่งแรกมีมากมาย อาทิ ร้านขายยา ร้านอาหาร ธนาคาร บ่อนการพนัน หรือแม้แต่โรงค้าสัตว์วิเศษก็ยังมี
เพียงแค่เจ้าของหอแห่งแรกมักไม่ทำตัวลึกลับน้อยครั้งที่จะปรากฏตัวในหอแห่งแรก แต่หน้ากากอันเป็นสัญลักษณ์ของเขาเหมือนจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเป็นเขา
ส่วนคนที่อยู่ข้างๆ ชายคนนั้นก็คือชายแก่ที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีนอบน้อม ชายแก่คนนี้มีสีหน้าแบบเดียวคือเขาไม่ขอยุ่งกับเรื่องของใครทั้งนั้น ชายคนนั้นเดินลงมาจากชั้นบน เขาเดินอย่างสง่า มุมปากเจือด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย นัยน์ตาสีทองมีประกายอันแปลกประหลาด
เฟิงหรูชิงหยุดหายใจไม่รู้เพราะอะไร เมื่อชายคนนั้นยิ่งเข้าใกล้หัวใจนางยิ่งเต้นแรง ชายคนนั้นมีรังสีอำมหิตรุนแรง รุนแรงถึงขนาดทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบงันไปหมด
เมื่อเห็นชายผู้นั้นเดินเข้าไปหาเฟิงหรูชิง เฟิงหรูซวงก็กำมือแน่น แววตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
