“บางทีหลิ่วอวี้เฉิน…อาจเข้าใจท่านพี่ผิดก็ได้” เฟิงหรูซวงยิ้ม “เพราะสมัยก่อนเพื่อให้ได้ตัวหลิ่วอวี้เฉินมา ท่านพี่จับคนรักแยกออกจากกัน การที่เขาเข้าใจผิดก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ท่านพี่ใจเย็นๆ เรื่องนี้ท่านพี่เป็นฝ่ายผิดก่อนไม่ใช่หรือ”
ทันใดนั้นคนทั้งกลุ่มก็เงียบลง
เป็นจริงดังนั้น ไม่ว่าเฟิงหรูชิงในปัจจุบันจะเป็นเช่นไร แต่เมื่อก่อนนางร้ายกาจเสียจนผู้คนพากันรังเกียจ การกระทำทั้งหมดที่นางทำลงไปเพื่อให้ได้หลิ่วอวี้เฉินมาทุกคนต่างรู้ดี ความเข้าใจผิดของหลิ่วอวี้เฉินจึงเป็นอะไรที่เข้าใจได้
มันไม่มีใครโทษเขาจริงๆ
เฟิงหรูชิงหัวเราะ “ความผิดที่ข้าเคยทำมาทั้งหมดข้ายอมรับ แต่มันไม่ได้หมายความว่าข้าเต็มใจยอมรับการใส่ร้ายป้ายสีที่ไร้เหตุผล! เฟิงหรูซวงเจ้าเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหลิวอวิ๋นเป็นลูกสาวของเสด็จพ่อ! การใส่ร้ายข้าเท่ากับสร้างปัญหาให้เสด็จพ่อ ถือว่าเป็นการเนรคุณ การทำให้แคว้นหลิวอวิ๋นต้องเสียเกียรติ ถือว่าไม่จงรักภักดี คนเนรคุณและไม่จงรักภักดีอย่างเจ้า มีหน้ามาสั่งสอนข้าหรือ”
เฟิงหรูซวงหน้าแดง สีหน้าเต็มไปด้วยความอับอาย
“อีกอย่าง” เฟิงหรูชิงมองดูเฟิงหรูซวงด้วยสายตาเหยียดๆ แล้วยิ้มเล็กๆ “ข้าเฟิงหรูชิง ไม่ต้องให้ใครมาสั่งสอนหรอก!”
ยโส โอหัง คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในปฐพี!
แปะๆ !
จู่ๆ ก็มีเสียงปรบมือดังมาจากชั้นบนของหอแห่งแรก
