ความเคารพนับถือแบบนี้ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น แต่เก็บไว้เงียบๆ ในใจ ค่อยๆ หยั่งรากเติบโตอย่างมั่นคง
“หลิ่วอวี้เฉินใส่ร้ายองค์หญิง เขาเป็นคนผิดชัดๆ องค์หญิงพวกเราจะตามท่านไปบ้านสกุลหลิ่วเพื่อคิดบัญชีกับเขา ถือเสียว่าเป็นการขอโทษที่พวกเราเสียมารยาทกับท่านในวันนั้น”
แววตาของเจาหยางดูจริงใจ เขาพูดด้วยท่าทีแน่วแน่
“ข้าขอไปด้วย ข้าอยากรู้ว่าทำไมหลิ่วอวี้เฉินต้องทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาไม่รักองค์หญิง แต่กลับคิดใส่ร้ายทำลายเกียรติขององค์หญิง”
สมัยก่อน พวกเขาล้วนรังเกียจเฟิงหรูชิง แต่ก็ไม่เคยมีใครเที่ยวใส่ร้ายนาง เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่าชื่อเสียงอันเลวร้ายของเฟิงหรูชิงย่อมไม่เป็นผลดีต่อแคว้นหลิวอวิ๋น มีแต่จะทำให้แคว้นอื่นๆ หัวเราะเยาะเอาได้
ชื่อเสียงของนางเน่าเฟะพอแล้ว เหตุใดต้องทำให้มันเหม็นยิ่งขึ้นอีก ดังนั้น ต่อให้พวกเขารู้สึกขัดเคืองเท่าไร อย่างมากก็แค่พูดเหน็บแนมลับหลังเล็กน้อย ไม่เคยเที่ยวไปป่าวประกาศว่าร้ายอะไรนาง
ตอนที่ 92 เจ้าของหอแห่งแรก (1)
เฟิงหรูซวงมองดูสีหน้าของคนเหล่านั้นอย่างงงๆ นางก็แค่ไม่ได้มางานพบปะเพียงครั้งเดียว ทำไม…เรื่องราวต่างๆ กลับกลายเป็นอยู่เหนือความควบคุมของนางไปแล้ว
