เฟิงหรูซวงหัวเราะ “ท่านแม่ น่าหลานไต้เอ๋อร์อายุยังน้อยแต่กลับหน้าตางดงามเช่นนั้น วันหน้าต้องเป็นหญิงสาวต้นเหตุแห่งหายนะเพราะความงามแน่ อาจทำลายแคว้นหลิวอวิ๋นของพวกเรา ข้าใช้เฟิงหรูชิงทำลายใบหน้านาง ก็ทำเพื่อนางเองทั้งนั้น จะไปรักษาแผลเป็นให้นางจริงๆ ได้อย่างไรเล่า”
พวกหลินเย่ว์อิ่งต่างก็เชื่อนางหมดใจไร้ข้อสงสัย
แต่ว่า นี่ก็ต้องขอบใจเฟิงหรูชิง ถ้าไม่ใช่เฟิงหรูชิงให้โอกาสกับนาง ให้นางได้ช่วยคนที่ถูกเฟิงหรูชิงลงโทษมาจากเงื้อมือของเฟิงหรูชิง คนพวกนั้น…คงจะไม่จงรักภักดีกับนางเช่นนี้ได้
“อย่างนั้นก็ดี นี่ก็สายมากแล้ว พวกเราออกจากที่นี่กันก่อนเถิด”
สีหน้าหลิวหรงแฝงด้วยรอยยิ้ม กลับหลัง เดินไปตามทางลงภูเขาต้องห้าม
ด้านนอกภูเขาต้องห้ามไม่ไกลนัก นางกำนัลคนหนึ่งท่าทางมีลับลมคมในเหลียวมองรอบตัว รอจนหลิวหรงพาเฟิงหรูซวงเดินลงมาถึงนางก็รีบเดินเข้าไปหา ย่อตัวคำนับ “หม่อมฉันคารวะหรงกุ้ยเฟย องค์หญิง”
“ไปเถอะ” หลิวหรงโบกมือเบาๆ เป็นการบอกนางกำนัลไม่ต้องมากพิธีแล้วเดินมุ่งหน้าต่อไปทันที
ตอนที่ 88 เฟิงหรูซวงผู้ถูกละเลย (1)
ริมแม่น้ำฉินไหว หอแห่งแรก
หญิงสาวผู้มีความสามารถมากมายเข้ามานั่งจับจ้องพื้นที่กันแล้ว เสียงคึกคักดังออกจากในหอ คลาคล่ำไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กสาว ในเวลานี้เองหญิงสาวตาแหลมคนหนึ่งก็เหลือบไปเห็นเฟิงหรูซวงยืนอยู่ตรงปากประตูนางดีใจรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที
