“องค์หญิงรอง ในที่สุดท่านก็ออกมาแล้ว”
พลันเสียงหัวเราะก็หยุดลงสายตาคนทั้งหมดมองไปทางเฟิงหรูซวง แววตาของพวกนางมีแต่ความยินดี ดูเหมือนใครก็ไม่อาจคาดคิดว่าเฟิงหรูซวงจะปรากฏตัวขึ้นในที่ประชุมเช่นนี้
เฟิงหรูซวงแย้มยิ้มบาง “ก่อนหน้านี้ เหตุก็เพราะท่านพี่ ข้าทำให้เสด็จพ่อทรงกริ้ว เสด็จพ่อจึงได้ขังข้าไว้บนภูเขาต้องห้าม ดีที่สุดท้ายเสด็จพ่อก็รู้ว่าเข้าใจข้าผิดจึงได้ปล่อยข้าออกมา”
ความหมายก็คือที่นางต้องถูกขังไว้บนภูเขาต้องห้ามก็เพราะเฟิงหรูชิงจงใจใส่ร้ายนางต่อหน้าเฟิงเทียนอวี้ ตอนนี้เฟิงเทียนอวี้รู้แล้วว่าเข้าใจนางผิดจึงได้ปล่อยนางออกมา
หากเป็นเมื่อก่อน เฟิงหรูซวงกล่าวเช่นนี้จะต้องมีคนจำนวนมาเข้าข้างนางอย่างไม่ต้องสงสัยแต่ครั้งนี้ทั้งหอแห่งแรกกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาดสีหน้านางเผยให้เห็นถึงความเก้อเขิน ไม่รู้ว่าจะพูดต่อจากเฟิงหรูซวงอย่างไร
“เป็นอะไรหรือ?” เฟิงหรูซวงขมวดคิ้วน้อยๆ
นางถูกขังแค่ครึ่งเดือนกว่าเท่านั้น เหตุใด..นางรู้สึกราวกับว่าในครึ่งเดือนนี้มีบางอย่างที่นางไม่รู้เกิดขึ้น
“องค์หญิงรอง ท่านถูกขังเป็นเพราะองค์หญิงใหญ่เป็นต้นเหตุหรือ?” เจาหยางเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยถาม
เฟิงหรูซวงไม่ใช่เฟิงหรูชิง นางอัธยาศัยดีมาโดยตลอดแม้จะถูกนางถามกลับเช่นนี้เฟิงหรูซวงก็จะไม่โกรธเคือง นี่คือสาเหตุที่เจาหยางกล้าเอ่ยถามคำถามเช่นนี้ออกไป
