“ข้าเหลือแค่เพียงดาบเล่มสุดท้าย” ทันทีที่เขาวาดนิ้วดาบสีดำเล่มยาวก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศก่อนจะมาอยู่ในมือเขา ฝูเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้าเป็นผู้หญิงที่ทั้งใจดำและโหดเ**้ยม หลอกเอาสมบัติน้อยนิดชิ้นสุดท้ายของข้าจนได้”
ดาบเล่มนั้นดำมืดเหมือนสีเหล็ก ตัวดาบเริ่มมีสนิมขึ้นแล้ว มีเพียงลายมังกรบนดาบเท่านั้นที่ดูมี จิตวิญาณราวกับจะพุ่งทะยานออกมาจากดาบอย่างไรอย่างนั้น สีหน้าเฟิงหรูชิงคล้ำลงถนัด แววตาที่แฝงด้วยความสงสัยจ้องไปมองยังฝูเฉิน
“เจ้าคงจะไม่ได้เอาดาบมั่วซั่วมาหลอกข้า?” ฝูเฉินกระทืบเท้าด้วยความโกรธ ใบหน้าเล็กแดงก่ำโมโหสุดขีด
“เจ้ายังจะสงสัยข้าอีกหรือ ข้าเป็นพวกชอบหลอกลวงคนอื่นหรือไร? พลังภายในดาบเล่มนี้แข็งแกร่งมาก ข้าในตอนนี้กลืนมันเข้าไปไม่ไหว เดิมตั้งใจว่าจะกลืนมันในวันหน้า แต่ตอนนี้ต้องถูกเจ้ามาหลอกเอาไปแล้ว!”
ผู้หญิงคนนี้ นางเป็นปีศาจหรือ? หลอกเอาอาหารของเขาไปแล้วยังคิดสงสัยเขาอีก! เกินไปแล้ว!
เฟิงหรูชิงเห็นท่าทางของฝูเฉินไม่น่าจะพูดปด นางแย้มยิ้มรับเอาดาบไว้ “ไม่เสียทีที่เป็นลูกชายแสนดีของแม่ วันหน้าแม่มีพลังแข็งแกร่งแล้วจะพาเจ้าท่องเที่ยวทั่วแผ่นดินใหญ่”
“…” ฝูเฉินเงียบไม่พูดไม่จาเป็นลูกนี่มันช่างหน้าเศร้าเหลือทน
