“เจ้ายังจะไม่ไปฝึกตบะอีก?” ฝูเฉินส่งเสียงฮึ่มในลำคอ ไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ ใครจะรู้หากนางยังอยู่อาจจะแย่งชิงหานไปก็ได้
“ท่านพี่ฝูเฉิน” ชิงหานดึงชายเสื้อฝูเฉิน กระซิบเสียงเบา
“ท่านพี่พูดจาระวังหน่อยอย่าทำให้นางโกรธ รอนางไปแล้วพวกเราค่อยแอบร้องเรียนนางก็ ยังไม่สาย” สีหน้าเฟิงหรูชิงดำทะมึน
ขอโทษนะ นางได้ยินหมดแล้ว…
แต่ทว่า เฟิงหรูชิงที่ได้ดาบเล่มยาวมาครอบครองกำลังอารมณ์ดีไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าตัวเล็กทั้งสอง นางปัดด้ามดาบฉีกยิ้มร่า “เจ้าทั้งสองก็ค่อยๆ เล่นกันไปนะ ครั้งหน้าหากพวกเจ้าคิดถึงข้าก็ร้องเรียกข้าแล้วข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้า”
ฝูเฉินยังคงเงียบไม่พูดไม่จา
คิดถึงนาง? ไม่มีทาง เขาฝูเฉินต่อให้ต้องหิวตายอยู่ที่นี่ก็ไม่มีวันคิดถึงนาง!
“ชิงหานนิสัยดีกว่าเป็นไหนๆ” เฟิงหรูชิงเห็นฝูเฉินไม่สนใจนาง นางก็ไม่สนใจเขาอีก เบนสายตาไปที่ชิงหานลูบศีรษะเล็กของนาง “ชิงหาน ถ้าเจ้าคิดถึงข้าจำไว้ให้ตะโกนเรียกข้านะ ข้าจะรีบมาหาเจ้าทันที”
ชิงหานชะงักแล้วตอบกลับด้วยท่าทียำเกรง “อย่างนั้น…ข้าไม่คิดถึงท่านได้หรือไม่”
สีหน้าเฟิงหรูชิงดำขึ้นไปอีก นี่นางไม่เป็นที่ชอบพอของเจ้าสองคนนี้ขนาดไหนกัน?
แล้วยังมีอีก คำพูดพวกนี้เจ้าแอบๆ พูดกันก็ได้เหตุใดต้องมาพูดต่อหน้านางด้วย?
