ง ๆ“เฟิงหรูชิง ในโลกใบนี้ ชายที่มีรักต่อเจ้าแล้วเจ้าก็รักเขาไม่มีทางที่จะไม่มีอยู่ ความรักที่เกิดจากการบังคับไม่มีวันมีความสุข ไม่ว่าจะหลิ่วอวี้เฉินหรือชายหนุ่มคนนั้นข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าต้องตกลงไปในบ่อโคลนอีก”“…”พูดเหมือนนางไปบีบบังคับครอบครองผู้ชายอีกอย่างไรอย่างนั้นหรือว่าในสายตาคนบนโลกนางเป็นคนเช่นนั้นจริงน่ะหรือ?“ท่านพี่ ข้ากับฉินเฉินไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิด อีกอย่าง หากข้าอยากหลับนอนด้วยก็เป็นกั๋วซือเท่านั้น ไม่มีทางนอนกับคนอื่น”“…” น่าหลานจิ้งตะลึงไปสักพักก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “กั๋วซือ ทำไมเป็นกั๋วซือ?”“เพราะว่ากั๋วซือรูปงามอีกทั้งยังดูเป็นคนจิตใจสะอาดผ่องใส ท่านไม่รู้สึกหรือว่าการได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับชายเช่นนี้ถึงจะมีความหมาย?” เฟิงหรูชิงฉีกยิ้มกว้าง พูดถึงกั๋วซือนางก็เริ่มคิดถึงเขาอีกแล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กั๋วซือจะกลับมา…
