ออกมาส่งนางด้วยตัวเองอีกด้วย?“เฟิงหรูชิง” จู่ๆ ก็มีน้ำเสียงราบเรียบของชายหนุ่มด้านหลังทำให้เฟิงหรูชิงชะงักฝีเท้าหยุดเดินนางหันกลับไปมองน่าหลานจิ้งที่อยู่ข้างหลังกะพริบตาปริบๆ “ท่านพี่มีเรื่องอะไรอีกหรือ?”“ใบประกาศที่กำแพงวันนั้น ข้าเห็นแล้ว” แววตาของชายหนุ่มใสบริสุทธิ์ เขามองเฟิงหรูชิงด้วยความสงสัย “เจ้ากับเขา…หย่ากันแล้วจริงหรือ?”เฟิงหรูชิงพยักหน้าน้อยๆ แย้มยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว ข้าคืนอิสระให้กับเขาและตัวข้าเอง ชาตินี้ ข้ากับหลิ่วอวี้เฉินก็เหมือนเส้นตรงขนานกันสองเส้นไม่มีวันมาบรรจบกันได้”“แบบนั้นก็ดี” น่าหลานจิ้งถอนหายใจ แววตาของเขาสับสนวุ่นวาย สุดท้ายก็เอ่ยถามขึ้นอีก “แล้วก็ ไม่กี่วันก่อน ข้าได้ยินว่า…เจ้าไปต้องตาชายคนหนึ่งที่ข้างนอก ตีเขาจนสลบแล้วพากลับมาด้วย?”“…”เฟิงหรูชิงตกตะลึงเบิกตาโตอ้าปากค้าง ผ่านไปสักพักนางจึงจะสามารถเรียกเสียงตัวเองกลับมาได้ “ท่านพี่ ข้าเป็นคนชั่วช้าขนาดที่จะใช้กำลังเพื่อครอบครองชายหนุ่มเลยหรือ?”น่าหลานจิ้งมองเฟิงหรูชิงโดยไม่พูดอะไร ทว่ามันหมายถึง ใช่แล้ว เจ้าเป็นคนประเภทนั้นแหละ“นั่นเป็นเพียงข่าวลือข้างนอกเท่านั้นจริงๆ !” เฟิงหรูชิงกลัวว่าน่าหลานจิ้งจะไม่เชื่อนาง จึงรีบเข้าไปแตะที่บ่าของเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าเป็นคนดี ข้าแค่เห็นเขาเป็นลมหมดสติอยู่กับพื้นถึงได้เข้าไปช่วยเขาเอาไว้”น่าหลานจิ้งเม้มริมฝีปากไม่เชื่อว่า คนดี สองพยางค์นี้จะเข้ากับนางได้จริ
