น่าหลานฉางเฉียนอึดอัดยิ่งกว่าเก่า “ท่านพ่อ ท่านยังจำเทียนหลิงกั่วที่ข้าให้ท่านเมื่อไม่กี่วันก่อนได้หรือไม่ นั่นเป็นของที่ไต้เอ๋อร์ซื้อมาจากร้านข้างทางร้านหนึ่ง ท่านว่าร้านข้างทางนี่เอาเทียนหลิงกั่วมาขายเหมือนผลไม้ธรรมดาก็แล้ว แล้วนี่ยังเอาเหล้าวิเศษมาขายเหมือนเป็นเหล้าทั่วไปอีก?”
แต่เหตุใด…เหตุใดเขาถึงไม่เคยเจอร้านข้างทางนี้เลย?
น่าหลานไต้เอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ ขยับกายเข้าอิงแอบเฟิงหรูชิงที่อยู่ข้างๆ
นางไม่เข้าใจ เหตุใดท่านพ่อกับท่านปู่ถึงได้ตื่นตะลึงกับผลไม้แสนอร่อยนั่นนัก ท่านพ่อยังส่งคนไปตามหาร้านข้างทางนั่นด้วย แต่ว่านั่นน่ะ…เป็นของว่างที่ท่านพี่ให้ข้าแท้ๆ
“ชิงเอ๋อร์ เหล้านี่ เจ้าซื้อมาจากร้านข้างทางนั่นจริงๆ น่ะหรือ” ผู้เฒ่าน่าหลานเงยหน้ามองเฟิงหรูชิง เอ่ยถามเสียงเข้ม
เฟิงหรูชิงพยักหน้านิ่งเรียบ “ใช่แล้ว ข้าซื้อมาให้ท่านตา”
“เจ้ารู้หรือไม่ เหล้าไหนี้หมายถึงอะไร?” ผู้เฒ่าน่าหลานสูดหายใจลึกแล้วกล่าวต่อ “ความล้ำค่าของเหล้าไหนี้มากกว่ายาวิเศษระดับสามเสียอีก”
ต่อให้ยาวิเศษทั้งหลายที่ใช้หมักเหล้าไหนี้จะระดับไม่สูง แต่อย่างไรมันก็คือเหล้าวิเศษ! สามารถนำยาวิเศษมาหมักเป็นเหล้าได้ต้องมีความสามารถร้ายกาจเพียงใดกัน ฉะนั้น หากวัดตามคุณค่าแล้ว ล้ำค่าเสียยิ่งกว่ายาวิเศษระดับสาม!
