“นี่…นี่ นี่…”น่าหลานฉางเฉียนชี้นิ้วไปที่ดอกหนิงเสิน น้ำเสียงสั่นจนพูดออกมาไม่เป็นประโยค
นัยน์ตาท่านปู่แสดงถึงความเปรมปรีดิ์ เอื้อมมือไปลูบดอกหนิงเสินด้วยความทะนุถนอม รอดแล้ว รอดแล้วจริงๆ!
“ท่านตา น้ำโสมที่เหลือให้ท่านตาใช้รดทุกวัน รอจนมันกลับมาแข็งแรงดังเดิมจึงค่อยหยุดรด” เฟิงหรูชิงเองก็โล่งใจไปด้วย
ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้นางก็เป็นกังวลว่าวิธีที่ฝูเฉินให้จะได้ผลจริงหรือไม่ ถ้าหากไม่สำเร็จท่านลุงคงได้ฉีกร่างนางเป็นชิ้นๆ แน่ ดีที่มันสำเร็จแล้ว!
“ดีดีดี” ท่านตาเอ่ยชมไม่ขาดปาก ใบหน้าสูงวัยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่ห่างหายไปนานแล้วหันไปมองน่าหลานฉางเฉียนอย่างลำพองใจ
“เจ้าลูกโง่เห็นหรือยัง โสมร้อยปีสามารถช่วยชีวิตยาอายุวัฒนะระดับสามได้ เจ้าคิดว่าโสมของเจ้าเสียเปล่าหรือไม่”
น่าหลานฉางเฉียนส่ายหน้าเป็นการใหญ่ กล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม
“ไม่เสีย ไม่เสีย นี่มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม ท่านพ่อหลักแหลมยิ่งนัก”
“เจ้าจะตีจิ้งเอ๋อร์อีกหรือไม่”
“ไม่ตี ไม่ตีแล้ว ไม่ตีแน่นอน”
“แล้วชิงเอ๋อร์ล่ะ” ท่านปู่เอ่ยถามเสียงเย็น
น่าหลานฉางเฉียนยิ้มแห้งที่มุมปาก ใครจะไปรู้ว่าครั้งนี้เฟิงหรูชิงจะช่วยตระกูลได้จริงๆ ความสูญเสียที่เขาได้รับจากอดีตที่ผ่านมามันมากเหลือเกิน มากเสียจนไม่กล้าไว้ใจนาง
“องค์หญิง” เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปทางเฟิงหรูชิง
เฟิงหรูชิงไม่คิดโกรธเคืองใดๆ ฉีกยิ้มบางตอบกลับ
