เฟิงหรูชิงก้มหน้า ใช้พลังจิตของตนเอ่ยถาม“ฝูเฉิน เจ้ามีวิธีช่วยต้นยาวิเศษบ้างไหม”
สักครู่หนึ่ง เสียงของฝูเฉินก็แว่วมาในจิต
“เจ้าปลูกยาวิเศษเป็น เจ้าก็ช่วยมันให้รอดได้ เรื่องง่ายๆ แบบนี้ยังต้องถามข้าอีกหรือ”
เฟิงหรูชิงทำหน้าเซ็ง“แม้พวกเขาจะเป็นญาติของข้า แต่เรื่องที่ข้าปลูกยาวิเศษได้ หากข้ายังไม่เป็นใหญ่ จะบอกให้พวกเขารู้ไม่ได้ เจ้ามีวิธีอื่นบ้างไหม”
ฝูเฉินเงียบไปสักครู่“ไม่มีวิธี ยาวิเศษอยู่ที่นี่ก็มีแต่เสียของ เจ้าขโมยมันกลับไป เอามาให้ข้ากับชิงหานกินเสียยังดีกว่า”
เขาหิวมานาน อยากกินยาวิเศษนี้ใจจะขาด
“เจ้าจะกินยาต้นนี้ไม่ได้”เฟิงหรูชิงหยีตา“ข้ามีทางเลือกให้เจ้าทางเดียว บอกวิธีการข้ามา ไม่อย่างนั้นข้าจะเลิกเป็นแม่เจ้าเสีย”
“…”
ฝูเฉินอึ้งไป ผ่านไปสักพัก เขาถึงจำใจพูดออกมา“ใช้โสมคนอายุร้อยปีแช่น้ำแล้วเอามารด ถึงอย่างไรมันก็เป็นยาวิเศษ ยาธรรมดาทั่วๆ ไปไม่อาจให้พลังชีวิตกับมันได้ อย่างน้อยๆ ต้องเป็นโสมคนอายุร้อยปี”
“โสมคนอายุร้อยปีถึงจะมีราคาแพง แต่มันก็ไม่ใช่ยาวิเศษ หาได้ไม่ยากนัก ด้วยความสามารถของท่านตาแล้วประเดี๋ยวเดียวก็หามาได้”เฟิงหรูชิงยิ้มพอใจ
จากนั้น ในจิตของนางมีเสียงที่ฝูเฉินที่พูดมาอย่างระมัดระวัง“ข้าบอกวิธีเจ้าแล้ว เจ้าไม่ตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับข้าแล้วใช่ไหม”
ถ้าสูญเสียนางไป เขาจะไปหาพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูได้ที่ไหนอีก
