ผู้เฒ่าน่าหลานยิ้มเจื่อนๆ “แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกของเยียนเอ๋อร์นะ”
ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวของเยียนเอ๋อร์ เขาจะไร้เยื่อใยกับนางได้ลงคอจริงๆ หรือ
ถ้าหากครั้งนี้เฟิงหรูชิงมายั่วโมโหเขาจริงๆ ไม่ต้องรอให้น่าหลานฉางเฉียนปริปาก เขาจะเป็นฝ่ายไล่นางออกไปเอง แต่ว่าเฟิงหรูชิงไม่ได้มายั่วโมโหเขา แถมยังอ่อนโยนกับไต้เอ๋อร์ขนาดนี้ มันทำให้เขาทำใจแข็งไม่ลง
“ท่านพี่อย่าไป” น่าหลานไต้เอ๋อร์ดึงชายเสื้อของเฟิงหรูชิงไว้แน่น แล้วเบ้ปากน้อยๆ แสดงความไม่พอใจใส่น่าหลานฉางเฉียน
“…”
น่าหลานฉางเฉียนงงไปหมด
นี่มันเรื่องอะไรกัน คนหนึ่งกลัวเฟิงหรูชิงอย่างกับอะไร ส่วนอีกคนเคยปฏิญาณไว้ว่าจะไม่ขอพบนางอีก
แต่ทั้งสองคนนี้ กลับไม่ยอมให้เขาไล่เฟิงหรูชิงไป?
“ไต้เอ๋อร์!” น่าหลานฉางเฉียนร้อนใจ คนพวกนี้เจ็บแล้วไม่จำ เฟิงหรูชิงก็แค่วางตัวดีขึ้นเท่านั้น กลับลืมสิ่งที่นางเคยทำกับพวกเขาเมื่อก่อนเสียได้
ก่อนหน้านี้ เขาเคยให้โอกาสนางนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ตอกย้ำว่านางไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด
“ไต้เอ๋อร์ชอบท่านพี่!” น่าหลานไต้เอ๋อร์จับนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าน่าหลานฉางเฉียนจะไล่นางไปจริงๆ
ท่านพี่อุตส่าห์มาเยี่ยมนาง นางไม่อยากให้เฟิงหรูชิงไป
น่าหลานฉางเฉียนร้อนใจเป็นอย่างมาก ขณะที่เขากำลังจากเปิดปากพูด ทันใดนั้น เขาก็มองไปเห็นน่าหลานจิ้งถือกาน้ำชาลูกหนึ่งเดินเข้ามา
