สุขภาพของเขาไม่แข็งแรงเหมือนสมัยก่อน และดูแก่ขึ้นกว่าเดิม
ไกลออกไป เฟิงหรูชิงมองไปเห็นคนผมหงอกขาว นางรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก
ในความทรงจำขององค์หญิงคนเดิม ท่านตาเมื่อหลายปีก่อนยังออกรบสู้ศึกได้ เวลาผ่านมาไม่กี่ปี เขาแก่จนผมหงอกขาวหมดแล้ว หลังก็ค่อม ได้แต่อยู่บ้านปลูกต้นยา ไม่อาจออกรบให้แคว้นหลิวอวิ๋นได้อีกแล้ว
สำหรับคนแก่ที่อุทิศตนทั้งชีวิตเพื่อแคว้นหลิวอวิ๋น มันช่างน่าเศร้าแค่ไหน
“จิ้งเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ” ชายแก่เงยหน้ามองด้วยรอยยิ้ม
ขณะนั้น ภาพกายอันคุ้นเคยที่อยู่ตรงหน้าก็ตกกระทบมายังดวงตาของเขา
เขามือสั่น บัวรดน้ำตกลงบนพื้น ทำให้ดินกระเด็นเปื้อนตัวชายแก่ แต่เขากลับมองดูเฟิงหรูชิงอย่างตกตะลึง
แววตาที่ทั้งรอคอยและหวาดกลัว ทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกเป็นทุกข์
โลกใบนี้ ไม่มีคนเป็นปู่เป็นตาที่ไหน ที่โกรธลูกหลานของตัวเองได้จริงๆ
เขาก็แค่เสียใจเท่านั้น เสียใจที่ลูกหลานโตแล้วไม่ยอมเชื่อฟังทั้งๆ ที่อยากให้หลานกลับมาอยู่ใกล้ๆ แต่ก็กังวลว่า…นางจะทำให้เขาเสียใจเช่นเดิมอีก
“ชิงเอ๋อร์ก็มาด้วยหรือ” ในที่สุดชายแก่ก็ตั้งสติได้ พูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าดูสิที่นี่รกไปหมด ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปคุยกันที่อื่นดีไหม” เขามองดูต้นยาเต็มสวนด้วยท่าทีกังวล แล้วถอนหายใจเบาๆ
ต้นยาพวกนี้เขารวบรวมมาจากที่ต่างๆ ในทวีป เขาใช้ความพยายามอยู่หลายเดือนกว่าจะหามาได้ จึงอดไม่ได้ที่จะกังวลว่าพวกมันจะถูกทำลาย
