ใจของเขาเคยอ่อนมาก่อน เขาอภัยให้นางไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ต่อให้นางเผาจวนแม่ทัพ เขาก็ไม่อยากจะต่อว่าอะไรนาง
เขาสงสารที่นางขาดแม่ตั้งแต่ยังเล็ก อยากให้นางได้รับความรักมากกว่าที่มี
แต่ว่านางกลับทำให้เขาต้องผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า จนทำให้จิตใจของเขาแข็งดั่งเหล็กกล้า สาบานกับตัวเองว่าชาตินี้จะไม่มีทางอภัยให้นางอีก
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”
ทหารยามถอนหายใจ ถ้าหากให้องค์หญิงเข้าใกล้แม่ทัพเฒ่าอีกครั้ง แม่ทัพเฒ่าอาจโมโหตายก็ได้
เมื่อพูดจบทหารยามก็หันหลังเดินออกไป พร้อมปิดประตูห้องหนังสือ
ไกลออกไป เขามองเห็นเฟิงหรูชิงที่ยืนรออยู่หน้าจวน ขณะที่เขากำลังจะนำคำพูดของท่านแม่ทัพไปบอกเฟิงหรูชิง จู่ๆ ก็มีร่างเล็กๆ จากด้านข้างวิ่งกระโจนไปหาเฟิงหรูชิง
“คุณหนู!”
ทหารยามที่ยืนเฝ้าประตูทั้งสองคนตกใจขวัญหนีดีฝ่อ
หลายปีมานี้ เฟิงหรูชิงรังแกคุณหนูไว้ไม่น้อย ตอนนี้คุณหนูโผล่มาอยู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง ไม่รู้ว่า…จะโดนทำร้ายอะไรอีกหรือเปล่า
แต่เมื่อทหารยามทั้งสองนายได้เห็นชายหนุ่มที่เดินตามมาติดๆ ความวิตกกังวลที่มีก็กลับผ่อนคลายลง
มีคุณชายมาเป็นเพื่อน เฟิงหรูชิงคงทำอะไรคุณหนูไม่ได้
“ท่านพี่”
หลายวันมานี้ น่าหลานไต้เอ๋อร์คิดถึงเฟิงหรูชิงมาก แต่เฟิงหรูชิงกลับไม่มาเยี่ยมนางเลย ทำให้นางรู้สึกผิดหวัง
ตอนนี้อุตส่าห์ได้พบเฟิงหรูชิง นางจึงอดใจที่จะวิ่งออกมาหาไม่ได้ นางกระโจนเข้าไปยังอ้อมอกของเฟิงหรูชิง
