ตอนที่ 69 ชายหนุ่มที่ชื่อฉินเฉิน (2)
ใบหน้าอันสดใส คล้ายกับแสงสว่าง ไม่รู้เพราะอะไรถึงสาดแสงเข้าไปในใจของชายหนุ่ม
“ถ้าเจ้าชอบ…” แววตาอันบริสุทธิ์ของชายหนุ่มมองไปที่เฟิงหรูชิงอีกครั้ง “ต่อไปข้าจะเป็นแบบนี้แล้วกัน”
เฟิงหรูชิงอึ้ง นัยน์ตาของนางมีภาพพร่ามัว นึกย้อนไปเมื่อครั้งอยู่ในร่างเดิม ช่วงเวลาที่นางและเช่อเอ๋อร์ต่างพึ่งพากันและกัน
อันที่จริง เช่อเอ๋อร์ก็เคยมีรอยยิ้มใสๆ แบบนี้เหมือนกัน แต่เพื่อเฟิงหรูชิง เขาฝืนตัวเองจนกลายเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่ไม่สนใจความรู้สึกใคร
มีเพียงเวลาที่อยู่กับนางเท่านั้น เขาถึงจะแสดงความเป็นเด็กออกมา
เขาพูดว่า “ขอเพียงเจ้าชอบ ข้ายินดีเป็นแบบที่เจ้าต้องการ”
ขอเพียงนางชอบ เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อรอยยิ้มของนาง
แม้กระทั่งสถานฟื้นฟูผู้ป่วย เช่อเอ๋อร์ก็สร้างให้นาง สร้างเพื่อนางคนเดียวเท่านั้น
แต่สุดท้ายนางก็จากเขาไป โลกที่ไม่มีนางอยู่ เช่อเอ๋อร์อยู่คนเดียว จะโดดเดี่ยวแค่ไหน
เฟิงหรูชิงก้มหน้ายิ้ม “เฉินเอ๋อร์ ชาตินี้ เสด็จแม่ไม่ได้มีพี่น้องร่วมมารดาให้ข้า ความจริงแล้วข้าเองก็เหงา เมื่อได้เห็นเจ้า ข้ารู้สึกว่า…ชาติที่แล้วเราอาจเป็นพี่น้องกันมาก่อนก็ได้”
“ต่อไป…” เฟิงหรูชิงชะงักไปสักครู่ นางยกมือขึ้นตบลงบนบ่าของฉินเฉินเบาๆ “เจ้าคือน้องชายของข้าเฟิงหรูชิง ถ้าเจ้าไม่มีที่ไปล่ะก็ จวนองค์หญิงของข้าก็คือบ้านของเจ้า!”
จู่ๆ ใจของฉินเฉินก็สั่นไหว
บ้าน?
