คำๆ นี้…นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยิน
หลายปีมานี้ คนทั้งหลายที่เขาได้พบมีแต่พวกเจตนาไม่บริสุทธิ์ มีเพียงนางผู้เดียวที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น
ฉินเฉินก้มหน้า เขาไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่หญิงสาวคนนี้เพิ่งรู้จักเขาเมื่อวาน เหตุใดจึงดีกับเขาเช่นนี้
หรือว่ามีเจตนาแอบแฝง?
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ฉินเฉินก็หัวเราะตัวเอง เขาในตอนนี้มีอะไรให้คนอื่นมาตักตวงผลประโยชน์ได้อีก บางทีอาจเป็นไปได้ว่าชาติก่อนพวกเขาเคยเป็นพี่น้องกันจริงๆ นางจึงดีกับเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจ
“เจ้าทำอาหารเป็นไหม” เฟิงหรูชิงเอามือลูบท้องที่ร้องโครกคราก
ฟ้าเพิ่งจะสาง นางก็หิวเสียแล้ว
ฉินเฉินพยักหน้าเบาๆ “ข้าทำเป็นนิดหน่อย อาจไม่ถูกปากเจ้า”
“ไม่เป็นไร เจ้าไปทำอาหารเช้ามาสักหน่อย อาหารเบาๆ ก็พอ”
“ได้”
ฉินเฉินขานรับแบบเชื่อฟังแล้วหันหลังเดินไปยังห้องครัว
…
ในห้องอาหาร เฟิงหรูชิงกำลังรอฉินเฉินอยู่ ไม่นาน ชายหนุ่มในชุดชาวเดินเข้าประตูมาท่ามกลางแสงแดด
เขาถือข้าวต้มร้อนๆ ที่มีไอคลุ้งเข้ามาหนึ่งชาม แถมยังมีกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา
กลิ่นหอมที่คุ้นเคยเช่นนี้ ทำให้เฟิงหรูชิงตกตะลึง มือทั้งสองข้างของนางกำแน่น ลมหายใจไม่เป็นปกติ
จนกระทั่งข้าวต้มดอกกุ้ยฮวาวางลงตรงหน้า นางจึงค่อยๆ ตั้งสติได้ นางตักข้าวต้มคำเล็กๆ เพื่อชิมรส
“เฉินเอ๋อร์ เจ้า…เคยได้ยินเรื่องหัวเซี่ยไหม” เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ฉินเฉิน
