นัยน์ตาของฉินเฉินแสดงความสงสัย “หัวเซี่ย? เป็นพรรคอะไรเหรอ”
เฟิงหรูชิงก้มหน้าด้วยอาการผิดหวังเล็กน้อย
คงคล้ายกันโดยบังเอิญสินะ
เมื่อครั้งยังเด็ก นางกินไม่อิ่ม เช่อเอ๋อร์เลยไปขโมยข้าวสารมากำมือหนึ่ง เขากลัวว่านางจะคิดว่าข้าวต้มขาวมันจืดชืดไป แถมช่วงนั้นดอกกุ้ยฮวาบานเต็มไปหมด เขาเลยเด็ดดอกกุ้ยฮวาเอามาต้มกับข้าวต้ม
ต่อมาเมื่ออยู่ในสถานฟื้นฟูผู้ป่วย ต่อให้เช่อเอ๋อร์ยุ่งแค่ไหน เขาก็ต้มข้าวต้มดอกกุ้ยฮวาให้นางทุกวัน
แต่สุดท้าย…เขาก็ไม่ใช่เช่อเอ๋อร์ มันเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น
“ไม่มีอะไรหรอก” เฟิงหรูชิงยิ้มและส่ายหน้า “ต่อไป เจ้าต้มข้าวต้มดอกกุ้ยฮวาให้ข้าทุกวันได้ไหม”
ฉินเฉินพยักหน้ารับ “ได้”
