ถานซวงซวงหยุดนิ่ง นางจับมือของหลิ่วอวี้เฉินแน่นด้วยสัญชาตญาณ แววตาของนางแฝงไปด้วยความหวาดกลัว
หลิ่วอวี้เฉินเห็นถานซวงซวงที่มีท่าทางหวาดกลัว ในใจเขายิ่งโมโห เห็นได้ชัดว่าเฟิงหรูชิงคนนี้ทำให้ถานซวงซวงได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง
แต่ว่า…
เฟิงหรูชิงวิ่งผ่านหลิ่วอวี้เฉินไปเฉยๆ
นางไม่หยุดวิ่งแม้เพียงจังหวะเดียว สายตาของนาง ก็ไม่ได้หยุดมองที่หลิ่วอวี้เฉินเลยสักนิด ราวกับชายที่ยืนอยู่บนถนนทิศใต้เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่ไม่มีค่าแม้แต่จะเอ่ยถึง ใบหน้าอันรูปงามของหลิ่วอวี้เฉินเจื่อนไป เขาเหลียวกลับไปจ้องมองเฟิงหรูชิงด้วยแววตาแห่งความโกรธเคือง
“ชิงชิง”
ไม่ไกลออกไป ชายหนุ่มในชุดขาวราวกับหิมะยืนอยู่ที่หัวถนน เขาดูสะอาดสะอ้านดุจหิมะ แม้ใบหน้าจะมีรอยแผลเป็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสง่างามของเขาลดน้อยลง
เมื่อเห็นหญิงสาวที่กำลังวิ่งเข้ามา เขายิ้มน้อยๆ รอยยิ้มนั้นช่างแสนบริสุทธ์ บริสุทธิ์เสียจนไม่มีใครกล้าคิดอกุศลด้วย
“เฉินเอ๋อร์ พวกเรากลับบ้านกัน”
เฟิงหรูชิงยิ้มเล็กๆ ตอนนี้ได้เวลาที่จะเอาเหล้าวิเศษออกจากห้องใต้ดินแล้ว ในที่สุดนางก็มีของฝากติดไม้ติดมือไปให้คนที่จวนแม่ทัพสักที
“องค์หญิง!” หลิ่วอวี้เฉินโมโหหนักกว่าเดิม
เฟิงหรูชิงคนเดิมแววตาจับจ้องเพียงแค่เขาคนเดียว แต่บัดนี้…แม้ชายหนุ่มคนเดินจะยืนตรงหน้า นางกลับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา?
