เฟิงหรูชิงหยุดนิ่ง นางหันหลังกลับไปแล้วมองหลิ่วอวี้เฉินจากหัวจรดเท้าด้วยท่าทีเหยียดๆ
“หลิ่วอวี้เฉิน คนอย่างเจ้าช่างหน้าไม่อายจริงๆ !”
“ท่านว่าอย่างไรนะ”
“สิ่งที่ข้าพูด เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร” เฟิงหรูชิงแสยะยิ้มแบบดูถูก “เพื่อให้ได้เจอกับข้า เจ้าอุตส่าห์เดินมาที่ถนนที่ข้าใช้วิ่งตอนเช้า ทำไมเหรอ โดนข้าบอกหย่าแล้วรับไม่ได้หรืออย่างไร หรือตัดใจจากข้าไม่ได้ ช่วยไม่ได้ที่ข้าเป็นคนรักอิสระไม่ชอบการผูกมัดมาตั้งแต่เกิด เจ้าตัดใจเสียเถอะ”
“ท่าน…” ไฟโทสะของหลิ่วอวี้เฉินเกือบจะอั้นไว้ไม่อยู่ หากไม่กังวลเรื่องฐานะของเฟิงหรูชิงละก็ ป่านนี้เขาคงระเบิดมันออกมาแล้ว
เฟิงหรูชิงคนนี้ กลับเอาสิ่งที่เขาจะพูดเมื่อสักครู่พูดกับเขาไปเสียอย่างนั้น?
เขาหาเรื่องมาพบกับเฟิงหรูชิง? นี่มันเรื่องตลกชัดๆ เรื่องแบบนี้ มีแค่นางคนเดียวที่ทำได้!
คนที่มามุงดูอยู่รอบๆ ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร คนพวกนั้นไม่กล้าเข้ามาใกล้นัก เพราะกลัวว่าจะทำให้ องค์หญิงอันธพาลผู้นี้ไม่พอใจ
