และด้วยความรักที่เฟิงเทียนอวี้มีต่อน่าหลานฮองเฮาอย่างสุดซึ้ง เรื่องที่คนพวกนี้ไม่ฟังคำสั่งของเขา เขาเลยยอมอะลุ่มอล่วย แล้วแต่ความสมัครใจของพวกนาง
ขณะนั้น ในสวนที่เงียบสงบ ผู้หญิงจำนวนหนึ่งที่แต่งกายเรียบๆ กำลังประลองยุทธ์อยู่ในสวน ในเวลานั้นมีหญิงนางหนึ่งมองเห็นเฟิงหรูชิงที่จู่ๆ ก็ปรากฏกายในสวน นางมือสั่น รับกระบี่ของหญิงอีกคนที่พุ่งมาตรงหน้าไม่อยู่ กระบี่จึงปาดผ่านชายแขนเสื้อของนาง
ทำให้ชายเสื้อของนางขาดและตกลงบนพื้น
เฟิงหรูชิงยืนอยู่ที่ประตู เอ่ยปากทักทายด้วยความประหม่า “ข้ามาขัดจังหวะการประลองยุทธ์ของพวกเจ้าใช่ไหม”
ในเวลานั้น ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหว แล้วมองมาที่เฟิงหรูชิง
ผู้หญิงคนที่ชายแขนเสื้อถูกฟันขาดแสยะยิ้ม ท่าทีเย้ยหยัน “ตั้งแต่องค์หญิงยกป้ายเลือดเหล็กให้หรงกุ้ยเฟย ก็ไม่เคยปรากฏตัวที่นี่อีกเลย คิดไม่ถึงว่าวันนี้ท่านจะนึกถึงพวกเราคนที่ถูกทอดทิ้งไปแล้ว?”
นับแต่น่าหลานฮ่องเฮาสิ้นพระชนม์ พวกนางคิดว่าถ้าองค์หญิงโตขึ้นจะรับช่วงนำพาพวกนางออกสนามรบ แต่สิ่งที่ได้พบคือการที่องค์หญิงยกพวกนางให้คนอื่น
ชีวิตของนางยอมภักดีกับน่าหลานฮ่องเฮาผู้เดียวเท่านั้น เมื่อน่าหลานฮองเฮาสวรรคต พวกนางยอมให้พระธิดาของน่าหลานฮองเฮารับช่วงต่อเท่านั้น ต่อให้น่าหลานฮองเฮามีพระโอรส พวกนางก็ไม่ยอมรับคำสั่ง!
แต่องค์หญิงไม่เข้าใจ ว่าเรื่องนี้มีความหมายว่าอะไร
