นางพูดว่า นางคือนาย ส่วนพวกนางเป็นแค่บ่าว ในเมื่อพวกนางเป็นสิ่งที่เสด็จแม่ทิ้งไว้ให้ นางอยากจะยกพวกนางให้ใครก็ได้ทั้งนั้น ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาขัดขวาง นางพูดราวกับว่าคนเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับสัตว์วิเศษที่อยากจะยกให้ใครก็ได้ทั้งนั้น
นับแต่นั้นมา ไม่มีคนในทัพเลือดเหล็กไปขอร้องนางอีกเลย เพราะคนเหล่านั้นรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง หมดหนทางเรียกศรัทธากลับคืนมาดังเดิม
ถังจือกำมือแน่น วันนั้นพวกนางวิงวอนเฟิงหรูชิงอย่างยากลำบาก แต่นางกลับไม่ยอมเอาป้ายเลือดเหล็กกลับคืนมา เหตุใดตอนนี้จึงเลือกที่จะเอาคืนมา หรือว่า เป็นเพราะหลายปีมานี้พวกนางไม่สนใจหรงกุ้ยเฟย หรงกุ้ยเฟยจึงให้นางมาเกลี้ยกล่อมพวกนาง?
ถึงอย่างไรทัพเลือดเหล็กก็แตกต่างกับทัพอื่นๆ กองทัพของเมืองหลวงขึ้นตรงกับแคว้น ป้ายบัญชาอยู่ในมือใคร ก็ต้องฟังคำสั่งคนผู้นั้น
แต่พวกนางอาศัยการที่ฝ่าบาทตามใจ เลือกที่จะทำตามใจของตนเอง หลายปีมานี้จึงไม่ได้เอาเรื่องหรงกุ้ยเฟย
แต่หรงกุ้ยเฟยกลับเกรงกลัวพลังของกองทัพ มาบัดนี้ยังไม่กล้าปะทะกับพวกนางแบบซึ่งหน้า!
“หรงกุ้ยเฟยให้ท่านมาใช่ไหม” ถังจือหัวเราะฮึ “นอกจากหรงกุ้ยเฟย จะมีใครเรียกใช้ท่านได้อีก ต่อให้ท่านยกป้ายเลือดเหล็กให้นางไป พวกเราก็ไม่มีทางฟังคำสั่งของนางหรอก บอกให้นางตัดใจเสียเถอะ!”
