“ไม่!” งูเขียวปฏิเสธเด็ดขาด “ข้ายอมตายอยู่บนต้นไม้นี่ ไม่มีทางยอมลงไปเพราะขนมนิดหน่อยหรอกนะ! องค์หญิงตัดใจซะเถอะ”
“งั้นหรือ” เฟิงหรูชิงหยีตา เบ้ปาก “เดี๋ยวกั๋วซือกลับมา ข้าจะบอกเขาว่าเจ้ารังแกข้า”
“…”
ชิงจู๋ตะลึง มนุษย์คนนี้…ไร้ยางอายได้ขนาดนี้เชียวหรือ ถ้านายท่านเชื่อขึ้นมา มัน…มันก็ต้องกลายเป็นงูตุ๋นแน่!
“ทำไมท่านถึงเป็นคนแบบนี้” ชิงจู๋ร้องไห้ด้วยความอัดอั้น
คนชั่วคนนี้ รังแกกันเกินไปแล้ว
“ลงมา!” เฟิงหรูชิงพูดซ้ำอีกครั้ง
ชิงจู๋มองดูเฟิงหรูชิง ใจของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัว และในที่สุดมันก็ค่อยๆ เลื้อยลงมาจากต้นไม้แล้วมาปรากฏตัวตรงหน้าเฟิงหรูชิง
“งูตุ๋นไม่อร่อยหรอกนะ จริงๆ แถมข้ายังมีพิษ” ชิงจู๋ไม่กล้าเข้าใกล้เฟิงหรูชิงมากนัก แต่มันรู้สึกว่ายังปลอดภัยไม่พอ จึงพูดเสริมเข้าไปอีกประโยค
เฟิงหรูชิงยิ้มแบบร้ายกาจ “ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีกำจัดพิษ ถึงอย่างไรงูตุ๋นก็เป็นอาหารบำรุง ข้าจะได้เอาไปบำรุงเสด็จพ่อของข้า”
“…”
ชิงจู๋ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น
นี่ นี่มนุษย์คนนี้อยากกินมันจริงๆ !
“ข้าอายุมากแล้ว เนื้อเหนียว ย่อยยาก ไม่เหมาะๆ”
“ไม่เป็นไร เสด็จพ่อข้าฟันแข็งแรง เคี้ยวได้สบาย”
