“…” ชิงจู๋อึ้ง มันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยสีหน้าเศร้าๆ “องค์หญิง ท่านต้องการอะไรกันแน่ ท่านพูดมาตรงๆ เถอะ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นสัตว์เลี้ยงของกั๋วซือ ท่านควรไว้หน้าเจ้าของบ้าง ถ้าท่านกินข้า ต่อไปท่านจะนอนกับกั๋วซือได้อย่างไร”
“พูดอย่างกับว่าถ้าข้าไม่ทำงูตุ๋น แล้วจะได้นอนกับกั๋วซือ?”
ชิงจู๋ผงกหัวเต็มแรง “ถูกต้อง ถูกต้อง ถ้ามีข้า ท่านต้องนอนกับนายของข้าสำเร็จแน่ๆ ดังนั้นปล่อยงูตัวน้อยๆ อย่างข้าไปต้องมีประโยชน์ ถ้าท่านกินข้า แล้วใครจะช่วยท่าน”
