“เจาหยาง เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าลืมไปแล้วหรือ ก่อนหน้านี้ไม่นาน เจ้ากำลังพูดนินทาลับหลังองค์หญิงหรูชิง จังหวะนางโผล่มาได้ยินเข้าพอดี นางเกือบให้คนมาจับตัวเจ้าไปแล้ว ตอนหลังองค์หญิงหรูซวงไปช่วยพูดให้เจ้า นางถึงยอมปล่อยเจ้าไป”
“ถูกต้อง ยังมีคราวนั้น…พ่อข้าพูดในท้องพระโรงขอให้ฝ่าบาทอบรมองค์หญิงหรูชิงให้ดี สุดท้ายองค์หญิงหรูชิงรู้เข้า เลยจะขอให้ฝ่าบาทถอดตำแหน่งพ่อข้า เพราะได้องค์หญิงหรูซวงช่วยพูดให้เหมือนกัน นางถึงยอมปล่อยพ่อข้าไป”
“องค์หญิงหรูซวงเป็นคนดีเหลือเกิน เดิมทีนางกับองค์หญิงหรูชิงรักใคร่กันดี แต่คงเป็นเพราะช่วยเหลือพวกเราบ่อยๆ เลยทำให้องค์หญิงหรูชิงไม่พอใจ ถูกกักตัวที่เขตเขาต้องห้าม จะว่าไปเป็นพวกเราที่สร้างความเดือดร้อนให้นาง”
“คนที่เก่งๆ อย่างน่าหลานฮองเฮา ทำไมถึงมีลูกอย่างองค์หญิงหรูชิง…บุ๋นก็ไม่สู้บู๊ก็ไม่ได้เรื่อง แถมยัง…”
หญิงสาวคนนี้ยังไม่ทันพูดจบประโยค คนที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเอามือมาปิดปากนางไว้ ทำให้นางต้องกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดออกมาลงคอไป
สายตาของทุกคนหันออกไปมองด้านนอกประตู ทันใดนั้น ภาพคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูท่ามกลางแสงแดดก็ปรากฏขึ้น ดูราวกับเป็นฝันร้าย สายตาที่มาพร้อมรอยยิ้มจ้องมองมาที่พวกเขา
