ตอนที่ 53 เฟิงเทียนอวี้ที่โกรธกริ้ว (2)
ใช่ หมาป่าสีขาวยิ้ม มุมปากของมันเชิดขึ้น รอยยิ้มแบบนั้นมันแสนชั่วร้าย
ในขณะที่หลิ่วอวี้เฉินคิดจะเอาใบไม้ที่อยู่ข้างๆ มาปิดก้น หมาป่าสีขาวก็ใช้ปากงับตัวเขาขึ้นมา แล้วเดินนวยนาดไม่สนความรู้สึกใคร ท่าทีได้ใจ เดินออกประตูไป
องค์หญิงไม่ให้มันกัดเขา มันก็กัดแค่เสื้อผ้าของเขา แบบนี้…ไม่ถือว่ากัดจริงไหม
‘ตุบ!’
บนถนนอันเงียบสงบ มีคนเดินสัญจรประปรายไม่กี่คน หมาป่าสีขาวโยนหลิวอวี้เฉินออกไปหน้าประตู แล้วรีบใช้อุ้งเท้าปิดประตู มันกลับหลังแล้วเดินไปทางเขาหลังจวน
คนเดินสัญจรบนถนนมีไม่มาก แต่ถูกหลิวอวี้เฉินดึงความสนใจเอาไว้ทั้งหมด หลิวอวี้เฉินลุกขึ้นยืนอย่างลุกลี้ลุกลน มือทั้งสองข้างของเขาปิดก้นขาวๆ เอาไว้ แล้วรีบวิ่งไปตามถนนทิศใต้โดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง
หน้าประตูจวนองค์หญิงคนสัญจรไม่มาก แต่เมื่อพ้นเขตจวนองค์หญิงมาแล้วผู้คนก็มีมากขึ้น จะทำอย่างไรได้ที่ถนนสายนี้ไม่มีร้านขายเสื้อผ้าสักร้าน ดังนั้น ไม่นานข่าวเรื่องหลิวอวี้เฉินวิ่งเปลือยก้นบนถนนก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง แม้กระทั่งคนในจวนเสนาบดีก็ได้ยิน
วันนั้น เสนาบดีหลิ่วรู้สึกได้ว่าสายตาพวกเพื่อนขุนนางดูแปลกๆ พอรู้สาเหตุ เขาก็รีบปิดประตูไม่ยอมออกไปข้างนอก เกรงว่าจะกลายเป็นตัวตลกประจำเมือง
…
ห้องทรงพระอักษร บรรยากาศอึมครึม
